Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Μνήμη Αρχιερέως Μελετίου

In Memoriam

(Μνημόσυνο Μητρ. Μελετίου - 21 Ιουνίου 2018)

Ο ετήσιος κύκλος του χρόνου, ξαναφέρνει μπροστά μας, όχι την ημέρα που πέρασε (οὐκ ἔστι τήν αὐτήν ἡμέραν δίς ἐν τῷ βίῳ θεάσασθαι...), αλλά την ανάμνηση των συμβάντων, σ΄ εκείνη την ημέρα! Φέτος λοιπόν... έκτη περιδρομή του ετήσιου κύκλου από τότε, μας ξαναφέρνει μπροστά μας η 21η Ιουνίου τον θάνατο του Μητροπολίτη Μελετίου, για τον οποίον ο Μητροπολίτης μας κ. Χρυσόστομος και οι κληρικοί της πόλεως, θα τελέσουμε Μνημόσυνο στον Ι. Ναό Αγίου Κωνσταντίνου την Πέμπτη 21 Ιουνίου 2018 το πρωΐ.

Για τον αείμνηστο Μητροπολίτη Μελέτιο ισχύει το επίγραμμα του μηναίου στην γιορτή του αγίου Βασιλείου: «Ζῇ Μελέτιος, καί θανών ἐν Κυρίῳ. Ζῇ καί παρ’ ἡμῖν, ὡς λαλῶν ἐκ τῶν βίβλων».

Με αφορμή λοιπόν το Μνημόσυνό του, ας αφουγκραστούμε ένα πανέμορφο και ουσιαστικό κομμάτι-διδασκαλία από την μετάφρασή του, στο βιβλίο του αγίου Ιννοκεντίου Μόσχας: «Ο Δρόμος προς την Βασιλεία των Ουρανών»

 

......................................................................................................................

 

  1. Τι ζητάει η καρδιά μας

 

α. Ο Θεός δεν έπλασε τον άνθρωπο, για να ζει μόνο εδώ, στη γη. Τον έπλασε, για να ζει με τον Θεό· και εν τω Θεώ. Και να ζει όχι για εκατό ή χίλια χρόνια, αλλά να ζει αιώνια.

Ο κάθε άνθρωπος, που έλαβε ζωή, επιθυμεί και θέλει ευτυχία και χαρά. Επιθυμεί το κάθε καλό. Αναζητεί την ευτυχία και την μακαριότητα. Αυτό δεν είναι αμαρτία. Δεν είναι ελάττωμά μας. Είναι για τον άνθρωπο μια εγγενής απαίτηση της φύσης του.

β. Μα στον κόσμο αυτό τίποτε, εκτός από τον Θεό, δεν μπορεί να του γεμίσει την καρδιά και να ικανοποιήσει απόλυτα τους πόθους του. Και όπως δεν είναι δυνατό να σβήσει κάποιος μια πυρκαγιά με φρύγανα και με λάδι (μόνο με νερό σβήνει!), έτσι και δεν θα μπορέσει ποτέ ο άνθρωπος να χορτάσει τους πόθους της καρδιάς του με τα αγαθά του κόσμου τούτου. Γιατί μόνο η χάρη του Θεού είναι ικανή να σβήσει την δίψα της ψυχής μας.

 

  1. Ό,τι αποκτάμε, μας κάνει και πλήττομε.

 

α. Κάθε πράγμα, που μας αρέσει, μας αρέσει μέχρι που να το αποκτήσουμε! Και όταν το αποκτήσουμε, μας κάνει και πλήττουμε! Καλό και ελκυστικό μας φαίνεται μόνο αυτό που δεν το έχουμε! Και κάθε τι που το αποκτήσαμε, έστω και αν είναι το πιο όμορφο στον κόσμο, μας φαίνεται λίγο! Και καμιά φορά δεν μας απασχολεί καθόλου! Και το καταφρονούμε εντελώς.

β. Το πιο καλό παράδειγμα γι’ αυτό μας το δίνει ο βασιλιάς Σολομών.

Ήταν, όπως ξέρετε, τόσο πλούσιος, ώστε όλα του τα πράγματα στο παλάτι του ήταν ολόχρυσα! Ήταν τόσο σοφός, ώστε έρχονταν άλλοι βασιλιάδες να τον ακούσουν. Ήταν τόσο ισχυρός, ώστε ακόμη και οι εχθροί του τον έτρεμαν. Αυτός λοιπόν, όντας τόσο σοφός, και πιο δυνατός από όλους τους συγχρόνους του, είχε την δυνατότητα να ικανοποιεί την κάθε του επιθυμία, να κάνει το κάθε του κέφι! Δεν υπήρχε γι’ αυτόν πράγμα, που να το επιθυμούσε και να μη το είχε· ή να μην είχε τον τρόπο να το αποκτήσει!

Παρ’ όλα αυτά όμως, και αυτός δεν μπορούσε να την χορτάσει την καρδιά του! Οι επιθυμίες του τον βασάνιζαν. Τον τυραννούσαν πιο πολύ από ό,τι τους μικρούς ανθρώπους! Και τελικά, αφού προσπάθησε μάταια να χορτάσει από αυτά που είχε, απογοητευμένος έγραψε: «Ματαιότης ματαιοτήτων· τα πάντα ματαιότης» (Εκκλ. 1, 2). Τίποτε δεν χορταίνει τους πόθους μας!

γ. Και πράγματι. Δεν υπάρχουν στον κόσμο αυτό πράγματα, που να μπορέσουν να ικανοποιήσουν τέλεια τους πόθους μας. Ακόμα και να κάνει ο άνθρωπος κτήμα του ολόκληρο τον κόσμο, και να μπορέσει να τον απολαύσει ολόκληρο όλον μαζί, μέσα σε ένα λεπτό (!), και πάλι δεν θα χορτάσει η καρδιά του. Γιατί η καρδιά του ανθρώπου μπορεί να ικανοποιηθεί και να χορτάσει μόνο με την αγάπη του Θεού. Και γι’ αυτό μόνο ο Θεός μπορεί να γεμίσει την καρδιά και την ψυχή του και να σβήσει την δίψα του.

Λοιπόν, αδελφοί:

Θέλετε να ζήσετε με τον Θεό στην βασιλεία Του; Γίνετε χριστιανοί.

Θέλετε χαρά και ευτυχία; Ζητήστε τη στον Θεό.

Θέλετε να αισθανθεί απόλυτη ικανοποίηση η ψυχή σας;

Μόνον με τον Θεό και κοντά στον Θεό.

Για όλους ισχύει το ότι είναι ανάγκη να επιστρέψουμε στον Θεό, από τον Οποίο απομακρυνόμαστε με τις αμαρτίες μας!

 

  1. Πηγή ζωής και χαράς είναι ο Χριστός.

 

α. Κανείς δε μπορεί μόνος του, χωρίς τον Ιησούν Χριστόν, να επιστρέψει, και να πάει κοντά στον Θεό. Γιατί οι αμαρτίες μας, σαν τοίχος ψηλός, δεν μας αφήνουν να πάμε κοντά Του. Και αν ο Ιησούς Χριστός δεν κατέβαινε από ευσπλαχνία και δεν έπαιρνε σάρκα ανθρώπινη, και δεν γκρέμιζε με τον θάνατό του αυτόν τον μεσότοιχο, που μας χωρίζει από τον Θεό, όλοι μας θα είχαμε μια για πάντα χαθεί. Ούτε ένας δεν θα μπορούσε να πάει κοντά στο Θεό και να ζήσει μαζί Του. Γιατί όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί. «Εν αμαρτίαις» (Ψαλμ. 50, 7) συλλαμβανόμαστε στην κοιλιά της μητέρας μας. Και νήπια ακόμη, σε ηλικία που ακόμη δεν ξέρομε και δεν έχομε κάμει τίποτε στην ζωή αυτή, η αμαρτία είναι μέσα μας σαν σπόρος...!

β. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας μας· ο Λυτρωτής μας· ο Ελευθερωτής μας· ο Ευεργέτης μας. Και ο κάθε άνθρωπος, άμα το θελήσει, μπορεί να γυρίσει στο Θεό και να μπει στην Ουράνια Βασιλεία Του.

Ο δρόμος για την βασιλεία των Ουρανών είναι ένας: ο δρόμος, που βάδισε ο Χριστός, όταν ζούσε στην γη. Άλλος δρόμος ούτε υπάρχει, ούτε υπήρξε, ούτε θα υπάρξει ποτέ. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε: Εγώ είμαι η οδός. Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, πρέπει να απαρνιέται τον εαυτό του και να βαστάζει τον σταυρό του. Γιατί μόνο τότε με ακολουθεί.

Γι’ αυτό λοιπόν, για κάθε άνθρωπο, και φυσικά για κάθε χριστιανό, είναι απαραίτητο να ξέρει:

  • ποιος είναι ο δρόμος·
  • πώς θα τον βρει· και
  • πώς θα τον βαδίσει.

......................................................................................................................

Ας έχουμε όλοι την ευχή του.

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

 

Τί πρόσφερε στην Πρέβεζα ο Μελέτιος Καλαμαράς;

Κάνοντας περίπατο μια μέρα, στην πόλη Βαλμόν της Ελβετίας, συνοδεία ενός καλού του φίλου, ο γνωστός μεγάλος Γερμανοτσέχος ποιητής Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε (1875-1926), ευρισκόμενος σχεδόν στην τελευταία φάση της ζωής του, πάσχοντας από λευχαιμία, από την οποία τελικώς και πέθανε, συνάντησε μια γηραιά γυναίκα που ζητούσε ελεημοσύνη.

- Δώστε μου κάτι για να μπορέσω ν’ αγοράσω το ψωμί μου, τους είπε.

Ο Ρίλκε περπατώντας κρατούσε στα χέρια του ένα όμορφο τριαντάφυλλο και το "απολάμβανε" παίζοντάς το στα δάχτυλά του. Αυτονόητα έκανε την κίνηση της προσφοράς αυτού του όμορφου λουλουδιού σε εκείνη την γυναίκα.

- Ορίστε, κυρία, είναι για σας, της είπε.

- Δεν σου ζήτησε λουλούδια, κραύγασε εκνευρισμένος για την χειρονομία του φίλου του ο συνοδός-φίλος του Ρίλκε! Να φάει θέλει! Ψωμί δεν έχει, τι να το κάνει το λουλούδι σου…;

Και τότε τον διέκοψε διαμαρτυρόμενη εκείνη η γηραιά κυρία, λέγοντάς του:

- Όχι, κύριε, κάνετε λάθος. Μη βρίζετε τον φίλο σας. Κάνετε λάθος. Ο φίλος σας μου έκανε πολύ μεγαλύτερο καλό από το να μου έδινε ένα νόμισμα για το ψωμί μου. Με είδε και με αξιολόγησε όχι σαν ένα άδειο στομάχι, αλλά σαν ένα πρόσωπο. Μου έδωσε λόγο να υπάρχω για πολλές μέρες. Το ψωμί θα με συντηρούσε μόνο για μια-δυο μέρες.

«Η ψυχή του ήταν ασυγκρίτως ανώτερη από την ευφυΐα του»

(Πέντε χρόνια από τον θάνατο

του μακαρίου Μητροπολίτη μας Μελετίου)

 

Η χρονική απόσταση από τα πράγματα και τα γεγονότα και πριν απ’ όλα από τα πρόσωπα, έχει διπλό αποτέλεσμα. Άλλα τα κάνει θαμπά και λησμονημένα και άλλα τα αποκαθαίρει από την σκόνη της καθημερινής τύρβης, που μοιραία επικάθεται σ’ αυτά από την αναταραχή της κίνησης. Όταν η κίνηση σιγά και παύει, τότε το τοπίο αποσαφηνίζεται και τότε αποδεικνύεται αν είναι ενδιαφέρον και γοητευτικό, ή είναι σύνηθες και αδιάφορο.

Η κληρονομιά του π. Μελετίου

Το βιβλίο που παρουσιάζουμε απόψε κυκλοφόρησε το 2009[1]. Μεταφράστηκε στα ελληνικά και κυκλοφόρησε το 2015[2]. Ο συγγραφέας του είναι Αμερικανός ερευνητής που πήρε υποτροφία για να παρουσιάσει ένα θρησκευτικό φαινόμενο και αφορά την προσπάθεια για ανανέωση μιας Μητροπόλεως της Εκκλησίας μας. Θεωρεί την έρευνά του ‘εθνογραφική’ και την έκανε με πολυάριθμες επισκέψεις του στην Πρέβεζα όπου διέμενε και συνεχώς το 2000-2001 (σ. 16). Είχε προηγηθεί η προσχώρησή του στην Εκκλησίας μας με τη βάπτισή του στην ίδια Μητρόπολη μια δεκαετία νωρίτερα και όπως ο ίδιος δηλώνει «σκοπός μου δεν είναι ούτε να ‘αγιογραφήσω’ κάποιον, ούτε να ‘ξεσκεπάσω’, αλλά περισσότερο να δώσω, κατά το δυνατόν, λεπτομερή περιγραφή της συγκεκριμένης πορείας μιας πνευματικής αλλαγής. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον, σε όλο το βιβλίο, προσπάθησα να διαπλέξω τις ιστορίες των πρωταγωνιστών με τη δική μου ανάλυση των κινήτρων που βρίσκονται πίσω από τη στάση τους» (σ. 18).

Ομορφιά από τις στάχτες

Ο Stephen R. Lloyd-Moffett δεν έμεινε σε μια βιβλιοθήκη σαν τυπικός δυτικός scholar να... ανακατεύει χαρτιά ψάχνοντας βιβλιογραφία προκειμένου να στήσει ένα master ή ένα doctora! Έψαχνε την ζωντανή σάρκωση και το απτό παράδειγμα των όσων διάβαζε. Πήρε την γυναίκα του και τον γιο του (νεογέννητο) και μετακόμισε στον Παντοκράτορα, το όμορφο προάστιο της Πρέβεζας, προκειμένου να σπουδάσει αυτό που ανακάλυψε. Η εγγύτητα του τόπου διαμονής έδινε στον Stephen R. Lloyd-Moffett την άνεση τριπλής ερεύνης. Να συναναστρέφεται τον μακαριστό Μητροπολίτη οπότε και όσες φορές ήθελε, να τον... "ανακρίνει" και να έχει ιδίοις όμμασι γνώμη για το πως εκείνος (ο π. Μελέτιος) σκέπτεται, ζει και αντιδρά στους πειρασμούς και τα θέματα της καθημερινότητας. Δεύτερον είχε την χρονική απλωσιά να συναντάει "τυχαία" ανθρώπους στις ασχολίες και τα επαγγέλματά τους, αλλά και σε ένα καφέ και να μαθαίνει σε ανύποπτο χρόνο την γνώμη και τις κρίσεις που υπήρχαν για τον Επίσκοπο Μελέτιο. Και τρίτον με την "εξοπλιστική" ιδιότητα του ξένου (Αμερικανός) είχε άνετη πρόσβαση σε αυτά που οι άνθρωποι σκέφτονται, αλλά... δε λένε για τους συντοπίτες τους, ενώ έχουν παγιώσει γνώμη γι’ αυτούς και μάλιστα τους άρχοντές τους στους οποίους εννοείται στις καθημερινές σχέσεις φέρονται με υποτέλεια.

Εις μνήμην αρχιερέως Μελετίου

 

 Το μνημόσυνο του "μετά των αγίων" ευρισκομένου πατρός μας ήδη ετελέσθη.

Αυτοί που τον αγαπούσαν και τον αγαπούν συγκεντρώθηκαν στην Ευχαριστία που προσφέρθηκε για ανάπαυση και δοξασμό του, από τους χριστιανούς, που ο αείμνηστος διακόνησε.

Η ιστοσελίδα μας θα συνεχίσει να έχει αναρτημένα τα τέσσερα κείμενα των φίλων, κ. Θεόδωρου Ζιάκα, κ. Βασίλη Αργυριάδη, κ. Νικόλαου Μπιτζιλέκη και π. Βασιλείου Θερμού, ως μία μόνιμη υπόμνηση και ανάμνηση του αγίου προσώπου του μεγάλου μας πνευματικού πατέρα.

 

Επιστολή Θ. Ζιάκα

Β. Αργυριάδη - Κοιμήθηκε φέτος. Ήταν επίσκοπος μιας μικρής Μητροπόλεως της Ελλάδος

Ν. Μπιτζιλέκη - Σχοίνισμα κληρονομίας αυτού

π. Βασιλείου Θερμού - Γιατί ήταν μεγάλος...

Β. Αργυριάδη - "Κοιμήθηκε" φέτος

...Για τα μέτρα του κόσμου ήταν ένας άνθρωπος ξεχωριστής ευφυΐας και μοναδικής παιδεύσεως. Με τα μέτρα της Βασιλείας του Θεού υπήρξε χριστιανός εγνωσμένης αγιότητας. Με τα μέτρα της στρατευόμενης Εκκλησίας, υπήρξε ποιμενάρχης πού αγωνίστηκε όσο ελάχιστοι σύγχρονοι του να σαρκώσει στο εδώ και τώρα το πρόσωπο του Χριστού. Δίχως επιπολαιότητα ή προπέτεια, μα και δίχως φόβο για τη διακινδύνευση, δίχως δειλία απέναντι στις δυσκολίες. Με πίστη, διακριτικότητα, ανυποχώρητη ευλάβεια, λεβεντιά και ήθος Χριστού. Αγωνίστηκε για τη σημερινότητα του ευαγγελικού κηρύγματος. Πάλεψε να γεννήσει στο πρόσωπό του το πρόσωπο του Σωτήρα Χριστού, και να ανάψει στις ψυχές των ανθρώπων που του εμπιστεύτηκε ο Θεός, τη φλόγα της αναζήτησής Του με τα μέτρα της συγχρονικότητάς μας. Δεν έκρυψε ποτέ τον πλούτο της εκκλησιαστικής παράδοσης, πού γνώριζε και πρόβαλλε όσο λίγοι. Μα και δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από αυτή, για να αρνηθεί το βαρύ χρέος του σήμερα, επαναπαυόμενος στις δάφνες του «δοξασμένου» παρελθόντος. Στις παλιές ερωτήσεις, έδινε νέες απαντήσεις. Στις νέες αναζητήσεις, αποκρινόταν με τη σοφία της παλιάς παραδόσεως. Όχι με ευκολίες, όχι ασύστολα. Με διάκριση και αγωνία. Με προσευχή και φόβο Θεού...

Ο Αποχαιρετισμός των κληρικών της Μητροπόλεως Πρεβέζης στον Πατέρα τους

Ἴσχυσε, πάτερ, καί γιά σένα ἐκεῖνο τό ἀρχαῖο:

"Πέτρε φιλεῖς με; ποίει ἅ λέγω,

ποίμανέ μου τήν ποίμνην

καί φίλει οὕς φιλῶ, συμπάσχων τοῖς ἁμαρτάνουσιν

ὅρα μου τήν πρός σέ εὐσπλαγχνίαν

καί τῷ σταυρῷ ἁλιεύειν, διδάχθητι".

Ὅλα αὐτά τά χρόνια συνέπασχες τοῖς ἁμαρτάνουσιν καί τούς ἁλίευες μέ τόν Σταυρό, στόν ὁποῖον ἔβλεπαν ὅτι ἤσουν καρφωμένος. Δέν πρότεινες τόν Σταυρό! Τόν ἔδειχνες μέ τήν δική σου Σταύρωση! Στήν ζωή σου ἔβλεπαν "οἱ ἀγρευόμενοι ἰχθύες" τήν χαράν τήν διά τοῦ Σταυροῦ ἐρχομένην καί προσκυνοῦσαν, Τόν ἐν τῷ Γολγοθᾷ Σταυρωθέντα.

Ὅμως τί σημασία ἔχει νά περιγράψουμε ὄμορφα τί κατάφερες;

Ἡ μεγαλύτερη ὕβρις στή μνήμη ἑνός ἀνθρώπου εἶναι ἡ ὡραιοποίηση.

Σχοίνισμα κληρονομίας αυτού

....Ξένη υπήρξε η παρουσία του Μελέτιου στη σύγχρονη κοινωνία της αδιαφορίας και του ατομισμού, ξένη στην εποχή του πληθωρικού βερμπαλισμού και των άτολμων μετριοτήτων, αλλά και ξένη στο εκκλησιαστικό περιβάλλον της εξωτερικής θρησκευτικότητας, των πανηγυριών, του άναλου άλατος, όπως και εκείνη του Ξένου, «του εκ βρέφους ως ξένου ξενωθέντος εν κόσμω». Ξένη υπήρξε η παρουσία του Μελέτιου σε όσους έμειναν προσηλωμένοι σε σύμβολα, σχήματα, σε έννοιες και συνήθειες που κρύβουν την κενότητα, εξυπηρετούν την αυταρέσκεια ή καλύπτουν ακόμη και την υποκρισία, ξένη σε κάθε τι που μας απαλλάσσει από την ευθύνη ή μας αυτό-δικαιώνει, αποξενώνοντάς μας από εκείνον τον Ξένον, «όστις οίδεν ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους». Ξένη όμως έμεινε και η απουσία του Μελέτιου σε όσους συνηθίζουν γρήγορα να ξεχνούν, αποφεύγοντας έτσι τις ενοχλητικές συγκρίσεις και τα ζωντανά πρότυπα βίου που μας ελέγχουν, ξένη όπως εκείνη του Ξένου, «ον τω φθόνω αποξένωσαν κόσμω».  ..

π. Βασιλείου Θερμού - Γιατί ήταν μεγάλος...

...Ο επίσκοπος Μελέτιος υπήρξε από τους ελάχιστους που συνέλαβε την οδυνηρή πραγματικότητα της ιδρυματοποίησης της Εκκλησίας μας. Είχε την οξύνοια να αντιληφθή ότι το βάρος μιας δήθεν ‘παράδοσης‘ συνθλίβει το γνήσιο ευαγγελικό μήνυμα. Διέθετε τη διανοητική εντιμότητα να καταλάβει πως έχουμε δημιουργήσει μιαν "ατμοσφαιρική" Ορθοδοξία, κατάλληλη μόνο για ψυχολογική επανάπαυση ή για "ευλαβή" πολεμική. Υπήρξε τόσο διορατικός ώστε να επισημάνει ότι τελικά έχουμε δημιουργήσει μια Εκκλησία χωρίς Χριστό....

Επιστολή Θ. Ζιάκα

...Συνομιλώντας με τον Γέροντα, είχα την αίσθηση της παρουσίας μιας ψυχής ταπεινής, που σε αγαπά και σε εκτιμά όπως είσαι, που σε κάνει να νιώθεις σαν παιδί σε στιγμές αθωότητας. Κάτι περισσότερο: έτοιμο να βάλει τα κλάματα γι’ αυτό που είναι ως ενήλιξ. Κάποιες φορές με δυσκολία κατάφερα να συγκρατηθώ και να μη γίνω περίγελως των συνδαιτυμόνων... 

Στο τριετές μνημόσυνο του Μητροπολίτου Μελετίου

...Ταυτότητα του χριστιανού, κατά την διδασκαλία του π. Μελετίου, είναι ο λόγος του Πατριάρχου Ιωσήφ στους αδελφούς του: «τοῦ Θεοῦ εἰμί ἐγώ» (Γεν. 50, 18-23). Δηλαδή είμαι δούλος του Θεού και δεν γίνεται να ενεργήσω διαφορετικά από τον Κύριό μου. Κάτι τέτοιο όμως ούτε εύκολο είναι, ούτε αποχτιέται με λόγια και σκέψεις και χαρτιά. Δούλος του Θεού ο Ιωσήφ έγινε με απόφασή του, όταν οι αδελφοί του (όχι οι αντίπαλοί του...!) τον πούλησαν δούλο στους Ισμαηλίτες εμπόρους! Η έκφραση «δοῦλος τοῦ Θεοῦ» είναι αυτοπροσδιορισμός και όχι θεόθεν επιβολή. Είναι επιλογή σχέσης στην Ευαγγελική κλίμακα του Χριστού: Δούλος-Μισθωτός-Υιός. Είναι απόφαση ελεύθερη να γίνει κάποιος πιστός και φρόνιμος δούλος. Το Βάπτισμα είναι εισαγωγικό βήμα σε μια τέτοια πορεία, που προσδιορίζεται από την ποιότητά της και όχι από το πιστοποιητικό βαπτίσεως του Ληξιαρχείου! Ο Χριστός δίδαξε ότι όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει θα πάρει τον σταυρό του και θα Τον ακολουθήσει. Κάτι τέτοιο είναι υποστατή υπαρξιακή αλλαγή, όχι αρχειακή ταξινόμηση. Δεν ακολουθείς τον Χριστό... κατ’ όνομα! Τον ακολουθείς εν τη πράξει. Οι κοινωνίες έγιναν χριστιανικές και ρύθμισαν τα της λειτουργίας τους (συνήθειες-νομοθεσία-τρόπος και ποιότητα ζωής) όταν τα επιμέρους μέλη, που συναπαρτίζουν την κοινωνία, έγιναν χριστιανοί και δούλοι του Θεού. Για την Εκκλησία, έλεγε ο π. Μελέτιος, αυτό πρέπει να είναι το μέλημά της και ο κόπος της: να γίνουν οι άνθρωποι χριστιανοί. Όταν αυτό υλοποιηθεί, τα υπόλοιπα θα προκύψουν.....

Πέρασαν τέσσερα χρόνια...

(Μνημόσυνο Μητροπολίτου Μελετίου)

 

Το Σάββατο 11 Ιουνίου στον Ιερό Ναό Αγ. Κωνσταντίνου Πρεβέζης, θα προσφερθεί απ᾿ τον επίσκοπο και τους ιερείς της πόλεως η Θ. Ευχαριστία και θα τελεσθεί μνημόσυνο για τον αείμνηστο Μητροπολίτη Πρεβέζης Μελέτιο.

Η ανθρώπινη ζωή είναι συνυφασμένη με το στημόνι του χρόνου και διαπλέκεται μαζί του (με τον χρόνο) σε μια πορεία μυστήριο, όσον αφορά το...μήκος του «ρούχου που υφαίνεται». Ο χρόνος δίνει και δυνατότητες στον άνθρωπο αλλά συγχρόνως και του αφαιρεί ζωτική ικμάδα οδηγώντας τον προς το τέρμα.