Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Καίτη Χιωτέλη

Χιωτέλη Καίτη

Η κα. Αἰκατερίνη Χιωτέλλη σπούδασε Φαρμακευτική στήν Ἀθήνα, καί στή συνέχεια Γαλλική Φιλολογία, Φιλοσοφία καί Νεοελληνική Λογοτεχνία στή Γενεύη. Τό 1961 ἐξέδωσε τήν ποιητική συλλογή "Ἀνατολικοί Δρόμοι", ἐκδ. Δίφρος. Ἔκτοτε συμμετεῖχε μέ συνεργασίες της σέ πολλά συλλογικά ἔργα καί σέ βιβλία Θρησκευτικῶν Γυμνασίου καί Δημοτικοῦ. Ὑπῆρξε μέλος τῆς συντακτικῆς ἐπιτροπῆς τῶν περιοδικῶν Σκαπάνη καί Σύνορο. Δίδαξε Νεοελληνική Λογοτεχνία στή ΧΕΝ, θεωρία καί πράξη τῆς μετάφρασης στό Κέντρο Μετάφρασης καί Διερμηνείας στήν Κέρκυρα καί κατόπιν στό Ἰόνιο Πανεπιστήμιο. Ἀπό τό 1977 μέχρι σήμερα ἀσχολεῖται συστηματικά μέ τήν μετάφραση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί κυρίως μέ θέματα γλώσσας καί ὕφους τῶν ποιητικῶν της κειμένων.

Πηγή: Ημερολόγιο Αποδημίας

Στιγμές

Σκέψου τους ήρωες των μυθιστορημάτων ! Τι καλά

πούναι κλεισμένοι στα δεμένα τους βιβλία.

Αν βγαίναν ήταν φόβος να χαθούν

μέσα στο πλήθος. Να χαθεί κι η ιστορία.

 

Βλέπεις η ζωή μας δεν μπορεί,

νάναι σαν το βιβλίο ή σαν το θέατρο

συμπυκνωμένη μες σε δυο ώρες μοναχά

ή σε μια πεντακοσαριά, το πιο πολύ, σελίδες.

 

Οι ήρωες εκεί κινούνται, αδικούνται, δικαιώνονται

μέσα σε χρήσιμα στο συγγραφέα περιστατικά

βαλμένα στη σειρά με νου και τάξη.

 

Δεν είναι βέβαια το ίδιο στη ζωή.

Αργά, τι αργά που ξετυλίγεται

εδώ η ιστορία.

 

Οι πιο πολλές μας ώρες είναι Θέατρο.

Μια θλιβερή κι ανόητη

σκηνοθεσία.

 

Κι είναι μονάχα κάτι πύρινες στιγμές, αληθινές

σκόρπιες μες στην υγρήν ακινησία

κείνες που της ζωής μας την παράξενη συνθέτουνε

συμπυκνωμένη από το θάνατο ιστορία.

 

Δεν έχει τίποτα τελειώσει…

Δεν έχει τίποτα τελειώσει στη ζωή μου.
 
Όλα ειν’ αρχές, αρχές
 
σαν ζωγραφιές
 
σε παιδικό τετράδιο:
 
ακέφαλα ανθρωπάκια,
 
σπίτια χωρίς παράθυρα
 
καράβια δίχως ξάρτια…
 
Κανένας κύκλος πουθενά
 
τετράγωνο ή τρίγωνο.
 
Μόνο γραμμές, γραμμές
 
μ’ αρχή και δίχως τέλος
 
σπάγγοι χαρταετού χωρίς αητό.
 
Δεν έχει τίποτα τελειώσει στη ζωή μου.
 
Όλα ειν’ αρχές, αρχές
 
σαν προσευχές
 
χωρίς αμήν
 
χωρίς απόκριση.
 
Και δρόμος, δρόμος
 
χωρίς τέρμα και σταθμό,
 
χωρίς πηγή να δροσιστείς,
 
χωρίς ανασασμό.
 
Δεν έχει τίποτα τελειώσει στη ζωή μου.
 
Για τούτο ακόμα ζω.

ΕΩΘΙΝΟ


 

Η αυγή έδεσε με τ'αλαβάστρινο γεφύρι της

τη μέρα με τη νύχτα.

Δέσαν οι αχτίδες τοξωτές

με τη θερμή τους χειραψία

μια με την άλλη τις ψηλές βουνοκορφές.

 

Ανοίξτε τα παράθυρα,

να σκορπιστούν οι νυχτοπεταλούδες,

όνειρα στο φώς.

Ν'ανοίξουν οι καρδιές

μπροστά στον ήλιο της αγάπης.

 

Ανοίξτε τα παράθυρα

για να γενούν γεφύρια

ανάμεσα στα σπίτια

οι καλημέρες γελαστές.

 

Άνθρωπο μ'άνθρωπο να δέσουν

θάλασσα με στεριά

γή μ'ουρανό να δέσουν οι εωθινές

προσευχές των ανρώπων.

 

Ανοίξτε απ'τον ύπνο τα βαριά

του σπιτικού σας βλέφαρα

ανοίξτε του σπιτιού σας τα κλειστά

σφιχτομανταλωμένα φυλλοκάρδια,

πριν κουραστή το φως ευγενικά

να στέλνη πρόσκληση στο πανηγύρι της χαράς του,

πριν έρθει για να βασιλέψη ο μαρασμός

στο σκοτεινό σας σπίτι 

κι ο αργός θάνατος,

 

Άνθρωποι, φίλοι μου, αδερφοί

ανοίξτε τα παράθυρα.

 

 

Καίτης Χιωτέλλη

"Ανατολικοί δρόμοι

Εκδόσεις ΔΙΦΡΟΣ