29 Σεπτεμβρίου

Πού είναι ο Θεός;

Ο Λιούις, ενώ πενθεί τον θάνατο της συζύγου του, της Τζόι:

Στο μεταξύ, πού είναι ο Θεός; Αυτό είναι ένα από τα πιο ανησυχητικά συμπτώματα. Όταν είσαι ευτυχισμένος, τόσο ευτυχισμένος ώστε δεν νιώθεις την ανάγκη Του, τότε μπαίνεις στον πειρασμό να θεωρείς ενόχληση τις αξιώσεις Του από σένα. Αν τον θυμηθείς μόνος σου και στραφείς σ' Εκείνον με ευγνωμοσύνη και εγκώμια, θα γίνεις δεκτός —ή τουλάχιστο αυτή την εντύπωση θα έχεις— με ανοιχτή αγκαλιά. Πήγαινε όμως σ' Εκείνον όταν Τον χρειάζεσαι απελπισμένα, όταν κάθε άλλη βοήθεια είναι μάταιη! Τι βρίσκεις; Μια πόρτα που σου κλείνεται κατάμουτρα κι έναν ήχο διπλομανταλώματος από μέσα. Έπειτα, σιωπή. Τότε το καλύτερο είναι να φύγεις. Όσο περισσότερο περιμένεις, τόσο πιο έντονη θα γίνεται η σιωπή. Δεν υπάρχουν φώτα στα παράθυρα. Ίσως το σπίτι είναι άδειο. Κατοικήθηκε ποτέ; Έτσι σου φαινόταν, άλλοτε. Κι εκείνη η εντύπωση ήταν το ίδιο έντονη όσο ετούτη. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Γιατί Εκείνος είναι τόσο παρών και οδηγός μας τον καιρό της ευημερίας και τόσο ανύπαρκτη η βοήθεια Του τον καιρό της συμφοράς;

Σήμερα το απόγευμα προσπάθησα να εκθέσω μερικές από αυτές τις σκέψεις στον Σ. Μου θύμισε ότι το ίδιο φαίνεται πως είχε συμβεί και στον Χριστό: «Ίνα τι με εγκατέλιπες;» Το ξέρω. Με διευκολύνει όμως αυτό να καταλάβω;

Όχι ότι διατρέχω (νομίζω) μεγάλο κίνδυνο να πάψω να πιστεύω στον Θεό. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι μήπως καταλήξω να πιστέψω τόσο τρομερά πράγματα για Εκείνον. Το συμπέρασμα που φοβάμαι δεν είναι: «Ώστε δεν υπάρχει τελικά Θεός», αλλά: «Ώστε αυτό ήταν στην πραγματικότητα ο Θεός. Μην έχεις πια αυταπάτες».

Από το Ανατομία μιας οδύνης

σσ. 6-7

1961 Εκδίδεται το A Grief Observed (Ανατομία μιας οδύνης) από Faber and Faber, στο Λονδίνο, με το ψευδώνυμο N. W. Clerk.