Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Υπαπαντής

Φεβρουάριος 2013

Αγαπητοί αδελφοί

Ο Φλεβάρης είναι συνδεδεμένος με την Γιορτή της Υπαπαντής του Χριστού. Η γιορτή αυτή τον χαρακτηρίζει και είναι η αρχή του.

 

Η Γιορτή αυτή του Χριστού είναι η τήρηση μιας διατάξεως του Μωσαϊκού Νόμου να ευλογούνται τα παιδιά την τεσσαρακοστή ημέρα της γεννήσεώς τους από τους ιερείς στον Ναό. Περιγράφει αναλυτικά το συμβάν (στην περίπτωση του Χριστού) ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο 2ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του στους στίχους 22 μέχρι 40.

Εμείς οι χριστιανοί όμως ονομάζουμε την εορτή Υπαπαντή. Δηλαδή: αναμονή-συνάντηση Του από κάποιον, εν προκειμένω από τον ιερέα Συμεών και την Άννα. Ο ιερέας όταν Τον συναντά-υποδέχεται, παρ᾿ ότι ο Χριστός είναι ένα βρέφος σαράντα ημερών ζωής, αισθάνεται μια τέτοια εσωτερική πληρότητα ώστε αναφωνεί: "Τώρα ας πεθάνω, Κύριε και Θεέ μου, ειρηνικά κατά την πρόρρησή σου. Εἰδα σωματικά Αυτόν που είναι Σωτήρας και Τον έστειλες για όλους τους λαούς· Φως, για να "δουν" την πραγματικότητα όλα τα έθνη και για να δοξασθεί ο ευλογημένος Σου λαός". Και η προφήτις Άννα, κατά την παράδοση, είπε: "Αυτό το βρέφος εθεμελίωσε τον ουρανό και την γη". Αυτά είναι ένα όμορφο, συγκινητικό, θεολογικό περιστατικό. Αν μείνουμε στα έξω, πόσο μας αφορά; Ας δούμε λοιπόν τι έχει να μας πει!

Έχει να μας πει μια μεγάλη αλήθεια.

Συναντάς και υποδέχεσαι (Υπαπαντή) τον Χριστό ουσιαστικότερα και ευκολότερα στον Ναό. Υπάρχει παντού, αλλά στα έξω εμφωλεύει ο κίνδυνος της σύγχυσης. Στον Ναό Τον συναντάς στον φυσικό και για τους δύο (Εκείνον και εμάς) χώρο.

Στον Ναό μας περιμένει.

Στον Ναό μας συναντά.

Στον Ναό αφίνεται στα χέρια μας.

Στον Ναό Τον γνωρίζουμε.

Στον Ναό γίνεται για μας ευτυχία που ξεπερνά τον θάνατο (… τώρα ας πεθάνω… Συμεών),

Στον Ναό βλέπουμε και βρίσκουμε φως που μας αφορά (φωτίζει την ζωή μας) και είναι πρότασή μας προς όλους (… εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν).

Η συνάντηση βέβαια έχει όρο απαράβατο και συνθήκη απαραίτητη να είμαστε και οι δύο στον ίδιο χώρο. Δεν θα συναντηθούμε, αν δεν βρεθούμε. Δεν θα γνωριστούμε αν δεν υπάρξουμε μαζί. Άλλο ακούω για κάποιον και άλλο αγκαλιάζω κάποιον. Άλλο μου είπαν γι᾿ Αυτόν και άλλο μου είπε Αυτός. Άλλο διήγηση περί και άλλο προσωπική συνάντηση.

Για μας τους χριστιανούς όλα τα παραπάνω είναι λυμένα, όταν η ονομασία μας (χριστιανός) είναι πραγματικότητα και όχι πολιτιστική ταυτότητα. Ο χριστιανός έχει φυσική σχέση με τον Πατέρα και το Σπίτι του Πατέρα του (τον Ναό-Εκκλησία). Εκεί απαντά-υποδέχεται τον Πατέρα του. Εκεί Τον περιμένει. Εκεί Τον συναντά.

Η Κυριακάτικη Ευχαριστιακή σύναξη μαζί με τους άλλους αδελφούς του, είναι αυτονόητη (;) κίνηση! Πότε; Όταν συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος, Ποιος τον αναμένει! Στην υγιά εκδοχή των πραγμάτων εμείς πρέπει να είμαστε οι αναμένοντες αφού Εκείνος είναι ο ερχόμενος, άλλωστε έτσι αρχίζει και η ακολουθία: Θεός Κύριος καί ἐπέφανες ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος…!

Ας ξεκινήσουμε μια προσπάθεια… αναμονής του ερχομένου Κυρίου μας. Ας βγούμε εις υπάντησιν Αυτού. Ας μη κουραστούμε από μια προσδοκία που θα γεμίσει την ζωή μας με ευτυχία πληρότητας. Ας ζηλέψουμε τον Συμεών τον υπατήσαντα τον Κύριο. Σε μας προσφέρεται κάθε Κυριακή. Όχι μόνο να Τον αγκαλιάσουμε, αλλά να ενωθούμε μαζί Του δια της μεταλήψεως.

Όταν μας βρίσκει στον Ναό μάς το προτείνει έστω και χωρίς ανταπόκριση εκ μέρους μας! Αν δεν μας βρει, άραγε πόση σταυρική θλίψη δοκιμάζει;

Η φετινή γιορτή της Υπαπαντής ας γίνει έναρξη προσμονής μας στον Ναό με συνέπεια, ώστε όταν έρχεται να έχουμε την ευτυχία μιας ολοκληρωμένης συνάντησης.

Με τις πρεσβείες των αγίων Συμεών και Άννης μακάρι να συμβαίνει στην ζωή όλων μας.

Με αγάπη και ευχές

ο εφημέριός σας,

π. Θεοδόσιος

Category: /