Ι.Ν Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου Πρεβέζης

Πρόσφατα

Ο Αρχιεπίσκοπος του Σιάτλ, Paul D. Etienne, δήλωσε ότι δεν θα ζήσει στο αρχοντικό των 9000 τετραγωνικών ποδιών (836 τ.μ.), που πολλοί από τους προκατόχους του ονόμαζαν σπίτι!

Περισσότερα...

Στα μέσα της περσινής χρονιάς κυκλοφόρησε μια ταινία με τίτλο «22 Ιουλίου». Αφορούσε τον νορβηγό ναζιστή Άντερς Μπέρινγκ που σκότωσε σε διπλό χτύπημα 77 ανθρώπους στις 22 Ιουλίου 2011.

Η ταινία περιγράφει την ποιότητα του δολοφόνου και την στάση των ανθρώπων που σχετίζονταν συγγενικά με τους νεκρούς. Ο δράστης είναι αμετανόητος και ωμά χυδαίος. Υπάρχει στους μάρτυρες και κάποιος που έχει δεχτεί πέντε σφαίρες απ’ αυτόν (ενώ τον κοίταζε κατάματα!) και που επέζησε μετά από μεγάλη ταλαιπωρία και ο οποίος καταθέτοντας του λέει: «…μένεις μόνος μέσα στο μίσος σου…»!

Περισσότερα...

“Όποιος ψάχνει για την αλήθεια, ψάχνει χωρίς να το καταλαβαίνει, για Σένα που είσαι η μόνη αλήθεια, που αξίζει να μάθει κανείς”. Αυτά έγραφε το 1921 ο μεγάλος και ιδιότυπος συγγραφέας Τζοβάνι Παπίνι, όταν έπαψε να είναι αθεϊστής και άρχισε να γνωρίζει τον Χριστό που μέχρι τότε ύβριζε (… ακατονόμαστα…!!) και να γίνεται Χριστιανός ουσιαστικά!

Περισσότερα...

«Οἱ μαρτυρήσαντες διά Χριστόν» αποτελούσαν για την Εκκλησία του Χριστού την δόξα Της και την «ανάπαυση των κροτάφων της».

Συγγραφέας: Μαρτζούχος π.Θεοδόσιος
Περισσότερα...

Συντάχθηκε από τον Fr. Stephen FREEMAN στις 25/08/2019

Ο C. S. Lewis είπε κάποτε ότι το θάρρος είναι η «μορφή κάθε αρετής στο σημείο δοκιμής της». Είναι εύκολο και το ξεχνάμε, ότι άνθρωποι, όπως ο Lewis, ο Tolkien, ακόμη και ο Chesterton, δεν έγραψαν σε μια εποχή χριστιανικής υπεροχής. Ο Lewis δεν κατέλαβε μια έδρα (πλήρης καθηγητής) στην Οξφόρδη για χρόνια, ακριβώς εξαιτίας της δυσάρεστης δημόσιας “έκθεσής” του για τον Χριστιανισμό. Στους «μαθημένους» σκεπτικιστές γύρω του, αυτό τον έκανε να φαίνεται «λιγότερο από σοβαρός». Ο Tolkien ήταν ένας αφοσιωμένος, καθολικός, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο “δημόσιος” όσο ο Lewis. Ο Lewis έγραψε δημοφιλή βιβλία για το θέμα και έδωσε ραδιοφωνικές ομιλίες. Όλα αυτά είναι μια υπενθύμιση ότι το θάρρος ήταν μια αρετή σε καθημερινή δοκιμασία στη ζωή τους.

Συγγραφέας: Freeman Stephen
Περισσότερα...

Στους αδελφούς μου ιερείς.

 

 Αγαπητοί αδελφοί,

Γιορτάζουμε τα 160 χρόνια από τον θάνατο του Αγίου Εφημερίου της Ars, που ο Πάπας Πίος ο 11ος τον παρουσίασε ως τον προστάτη άγιο όλων των εφημερίων του κόσμου[1]. Θέλω να σας γράψω αυτή την επιστολή με την ευκαιρία της εορτής του, όχι μόνο στους εφημέριους, αλλά και σ΄ εσάς όλους, αδελφοί ιερείς που, αθόρυβα, "εγκαταλείπετε" τα πάντα για να δεσμευτείτε στην καθημερινή ζωή των κοινοτήτων σας. Σ’ εσάς που, όπως ο Εφημέριος της Ars, δουλεύετε μες στο "χαράκωμα", σηκώνετε στους ώμους σας το βάρος της ημέρας και τον καύσωνα (βλ. Μτ 20, 12) και, εκτεθειμένοι σε άπειρες περιστάσεις, "διακινδυνεύετε" καθημερινά και χωρίς να υπολογίζετε πολύ τον εαυτό σας, για να μπορείτε να φροντίζετε τον Λαό του Θεού και να τον συντροφεύετε. Απευθύνομαι σε κάθε έναν από εσάς που, τόσο συχνά, με τρόπο θυσιαστικό και αφανή, μέσα στον κόπο ή στην κούραση, στην αρρώστια ή στη μοναξιά, αναλαμβάνετε την αποστολή σας στην υπηρεσία του Θεού και του λαού του και, παρά τις δυσκολίες της πορείας, γράφετε τις πιο ωραίες σελίδες της ιερατικής οδού.

Συγγραφέας: Πάπας Φραγκίσκος
Περισσότερα...

Το παρόν άρθρο αποτελεί μια σύνοψη του πολύ ενδιαφέροντος πρόσφατου βιβλίου του Τζάστιν Μπάρετ: «Γεννημένοι Πιστοί: Η επιστήμη της θρησκευτικής πίστης του παιδιού»: Justin L. Barrett: “Born Believers: The science of children’s religious belief”, Free Press, 2012). O Τζάστιν Μπάρετ είναι διευθυντής του κέντρου Thrive Centre for Human Development και καθηγητής Φυσιολογίας στο Fuller Graduate School of Psychology. Έχει εργασθεί ως ερευνητής στο Centre for Anthropology and Mind και στο Institute for Cognitive and Evolutionary Anthropology στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και σε ανάλογα ερευνητικά κέντρα στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν (Ann Arbor), στο πανεπιστήμιο Cornell κλπ.

Συγγραφέας: Ζώης Ιωάννης
Περισσότερα...

Οι άνθρωποι «γεφύρωσαν» το ύψος στο χώρο «ανακαλύπτοντας» την σκάλα (κλίμακα) με βαθμιδωτά πατήματα, που έχουν μικρή απόσταση μεταξύ τους ώστε να είναι προσβάσιμα στην κίνηση των ανθρώπινων ποδιών. Έτσι χρησιμοποιώντας κανείς μια κινητή ή μια μόνιμη σκάλα – κλίμακα μπορεί να ανεβαίνει σε υψηλά και πολλές φορές υψηλότατα επίπεδα.

Περισσότερα...

Επίμετρο αναγκαίο

Απαραίτητες διευκρινίσεις

για το θέμα της μορφής της γλώσσας

Προσευχή είναι η πιο συνηθισμένη και κοι­νή θρησκευτική λέξη και ενέργεια. Αφορά χριστιανούς αλλά και ειδωλολάτρες. Αφορά συνειδητοποιημένους πιστούς αλλά και εξ έθους θρησκευομένους.

Για την Εκκλησία του Χριστού προσευχή είναι η αναστροφή του ενδιαφέροντος και της προσοχής του ανθρώπου από τον εαυτό του προς τον Χριστό. Η προσπάθεια ελευ­θερίας από την εγωιστική αυτοαναφορικό­τητα στην ελευθερία της αγάπης.

Το μέγεθος και το βάρος της εγωιστικής φίλαυτης αγάπης κάνει κατ᾿ αναλογίαν δύ­σκολη την προσευχή. Ενώ όλες οι θρησκευ­τικές εκφράσεις και εκδηλώσεις συνηθίζο­νται, για την προσευχή ισχύει ὅτι «ἕως τή στερνή μας πνοή, χρειάζεται ἀγῶνα» (ἀββᾶς Ἀγάθων Θ΄, Εἶπε Γέρων, ἐκδ. Ἀστέρος, 1996).

Η προσευχή των χριστιανών έχει δύο μορφές. Την προσωπική ή οικογενειακή, στο «ταμιεῖον» (Ματθ. 6,6), όπως λέει το Ευαγ­γέλιο, και την από κοινού με τους αδελφούς στις λατρευτικές συνάξεις και την Ευχαρι­στία. Η Εκκλησία με την κοινή προσευχή ως σώμα και «οικογένεια» Χριστού προ­σπαθεί, με την μουσική επένδυση των λό­γων της κοινής λατρείας και προσευχής, να διευκολύνει τα μέλη της στο να προσεύχο­νται. Όμως πλέον είμαστε σε εποχή που η εκ «φύσεως» δυσκολία αυξήθηκε και από την έλλειψη κατανοήσεως της γλώσσας. Η μετάφραση είναι πλέον αδήριτος ανάγκη. Την επιβάλλει η πραγματικότητα.

Το θέμα είναι μεγάλο και οι ενστάσεις πολλές. Ας δούμε τις βασικότερες.

Πρώτη ένσταση είναι ότι χάνεται (με την μετάφραση) η ομορφιά και η ακριβολογία της αρχαίας γλώσσας. Αυτό το “επιχείρημα” μοιάζει με την ένσταση των αρχαίων εκεί­νων αιρετικών που θεωρούσαν τον τρόπο γέννησης του Χριστού διά της φυσικής αν­θρώπινης οδού, ως πράγμα “ακαλλές”! Κατ᾿ αναλογίαν, κάποιοι, θεωρούν την χρήση της καθημερινής γλώσσας απαράδεκτη για την ομορφιά της Θ. Λειτουργίας, ξεχνώντας ότι “πᾶσα ἡ δόξα τῆς θυγατρός τοῦ Βασιλέως ἔσωθεν” (Ψαλμ. 44,14).

Δεν είναι η γλωσσική μορφή το ουσιώδες, η γλώσσα είναι το περιτύλιγμα. Άραγε δεν θα ειδωλολατρεί η Εκκλησία του Χριστού “θεοποιώντας” ένα γλωσσικό σχήμα, αφού στην δική μας Εκκλησία δεν υπήρξε ποτέ δι­δασκαλία για ιερές γλώσσες ή γλώσσες του Σταυρού; (ελληνικά, λατινικά, εβραϊκά, στην επιγραφή του Πιλάτου στον Σταυρό!).

Δεν είναι το κάλλος της γλώσσης ο λόγος που χρησιμοποιήθηκαν τα ελληνικά, αλλά η διάδοσή τους σχεδόν “ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον” του τότε μεσογειακού κόσμου. Αν άλλη γλώσσα μιλιόταν, θα γινόταν χρήση εκείνης, ως επικρατούσης γλώσσας.

Η ποιητική δυναμική και η ακριβολογία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας είναι με­γάλα και σπουδαία θέματα και όποιος τα αγνοεί λαθεύει. Αλλ᾿ όμως δεν μπορεί να είναι προαπαιτούμενα για την σχέση με τον Χριστό και την Εκκλησία. Μακάρι να γινό­ταν να συνδυαστούν. Σήμερα όμως, σε μια εποχή “φασιστικής” απλοποίησης των πά­ντων, είναι εξωπραγματικό να πιστεύουμε ότι μπορούν να συνδυαστούν, και τελικώς να κλείνουμε τον δρόμο προς τον Χριστό στους περισσότερους, “διά τήν παράδοσιν ἡμῶν”.

Δεύτερη ένσταση είναι ότι η γλώσσα εί­ναι πλέον καθιερωμένη παράδοση της Εκ­κλησίας και δεν επιτρέπεται αλλαγή, αφού εξαγιάστηκε από την χρήση αιώνων. Όμως είναι θεολογική τραγωδία να μην έχουμε ξεκάθαρο μέσα μας το ότι παράδοση είναι ο Χριστός και η διδασκαλία της σωτηρίας των ανθρώπων και όχι τα καιρικά σχήμα­τα. Αποκάλυψη είναι ο Χριστός, και συ­νεπώς τα βιβλικά κείμενα έχουν αξία (σε όποια γλώσσα) επειδή είναι Λόγος για την Αποκάλυψη-Χριστό! Καθετί που εμποδί­ζει την γνωριμία με τον Χριστό πρέπει να “αἴρεται”, για να γίνεται εύκολος και καθα­ρός από εμπόδια ο δρόμος προς τον Χριστό. Άλλωστε ο Χριστός δεν ήρθε να εξαγιάσει πολιτιστικά εκδηλώματα, και αυτό μας το έδειξε με την στάση Του για τις παραδόσεις των Εβραίων (Μάρκ. 7, 8-9) και την γλώσσα τους (Μάρκ. 7, 6-7). Και όπως διασαφηνίζει για δική μας χρήση ένας σύγχρονος άγιος, ο όσιος Σιλουανός: “Και αν υποτεθεί πως για την α΄ ή β΄ αιτία η Εκκλησία θα έχανε όλα τα βιβλία της, δηλαδή την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, τα έργα των Πατέρων και τα Λειτουργικά βιβλία, τότε η παράδοση θα αποκαθιστούσε την αγία Γραφή, έστω όχι με τις ίδιες λέξεις, έστω σε άλλη “γλώσσα”, αλλά πάντως θα την αποκαθιστούσε” Γέρ. Σιλουανός σελ. 92. Για να μη θυμίσουμε εν προκειμένω την επισήμανση του αγίου Ιερομάρτυρα Κυπριανού, επισκόπου Καρ­χηδόνος (258 μ.Χ.) ότι “η επίκληση της αρ­χαιότητος μιας παραδόσεως δεν είναι απα­ραιτήτως τεκμήριο γνησιότητος, μπορεί να είναι χρονία πλάνη”!

Η ένσταση για το ότι την εποχή της Τουρκοκρατίας (που ήταν εποχή άγνοιας και σκοταδιού) δεν χρειάστηκε αλλαγή της γλώσσας και συνεπώς ούτε και σήμερα, εί­ναι απλώς εξωπραγματική. Η Τουρκοκρα­τία έχει τα δικά της δεδομένα και οι κοι­νότητες των Ρωμιών τότε είναι κολεκτιβι­στικές. Έχουν το σχήμα κοινότητας, αλλά ουσιαστικά τα πρόσωπα υπάρχουν μόνο ως υπηρέτες της συντήρησης της κολεκτιβιστι­κής κοινότητας. Έξω από το μαντρί το πρό­βατο το έτρωγε ο λύκος! Η Εκκλησία του Χριστού όμως δεν φιλοδοξεί να είναι... μα­ντρί! Τότε, ίσως χρειαζόταν να είναι, τώρα, και να θέλει, δεν γίνεται. Τότε οι άνθρωποι υπήρχαν επειδή υπήρχε η κοινότητα, σήμε­ρα είμαστε στο εντελώς αντίθετο σχήμα της αυτονομίας, ούτε καν της συνειδητής ενορι­ακής σχέσεως. Τότε ο άνθρωπος είχε μόνο υποχρεώσεις. Σήμερα έχει μόνο δικαιώμα­τα. Το “τώρα” είναι άθλιο κατά την γνώμη κάποιων, αλλά και το “τότε” δεν πρέπει να γοητεύει την Εκκλησία του Χριστού!

Η ελευθερία να πραγματοποιήσει κανείς είτε το καλό είτε το κακό, είναι όρος απα­ράβατος και προϋπόθεση ανυπέρθετη για την συμμετοχή στην Εκκλησία... “ὅστις θέ­λει...”.

Για τους τότε χριστιανούς δεν υπήρχε θέμα γλώσσας, όχι επειδή καταλάβαιναν τα λεγόμενα και τα τελούμενα, αλλά για­τί εμπιστευόντουσαν τον παπά και τον δε­σπότη. Σήμερα οι άνθρωποι ούτε θέλουν να εμπιστευθούν ούτε... μπορούν, αφού οι ίδι­οι οι κληρικοί ζουν με τρόπο αναξιόπιστο, και στα κηρύγματα ακόμα “πιπιλίζουν” την γνωστή καραμέλα, ότι τα Μυστήρια τελού­νται από τον Χριστό. Φυσικά από τον Χρι­στό τελούνται, αλλά δια των ιερέων. Αν ο κληρικός δεν “παίζει” ρόλο, τότε έφτασε η εποχή χειροτονίας ρομπότ για διπλή εξα­σφάλιση: και παροχή υπηρεσιών και έλλει­ψη προβλημάτων.

Είναι προφανές λοιπόν ότι δεν υπάρχει αναλογία δεδομένων. Το επιχείρημα είναι εξωπραγματικό. Πρέπει να δούμε και να αντιμετωπίσουμε τα τωρινά δεδομένα, σή­μερα. Οι πρόγονοί μας αντιμετώπισαν τα θέματα που είχαν, όπως τότε αυτοί έκριναν, και τώρα πλέον αυτοί βρίσκονται στην κρί­ση του Θεού. Για μας είναι υπεκφυγή να αναζητούμε στο παρελθόν μοτίβα λύσεων των προβλημάτων του “τώρα”.

Η βασική αρχή της «υπ’ ουρανόν» Εκ­κλησίας να μη επιβάλλει μια γλώσσα, αλλά η προσευχή να γίνεται στις τοπικές γλώσσες και τα ιδιώματα, είναι καθοδηγητική και για τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

Και στις δύο μορφές προσευχής που προα­ναφέραμε επιδιώκεται το ίδιο σκοπούμενο. Να αγαπήσουμε τον Χριστό βαθύτερα και ουσιαστικότερα και να Τον βλέπουμε στο πρόσωπο κάθε αδελφού. Να προσευχόμα­στε με αμεσότητα. Η γνώση και η συνείδηση των λεγομένων είναι απαραίτητη προϋπό­θεση σχέσεως. Και οπωσδήποτε, απαιτείται «θράσος» να ζητάμε να μας ακούσει, ενώ εμείς δεν καταλάβαμε τί Του είπαμε!!!

Η ανάγκη και το σωστό είναι, ο χριστι­ανός, «συναγόμενος» στην Ευχαριστία ή στις ακολουθίες, να μπορεί να προσεύχε­ται μαζί με τον ιερέα, και όχι να πρέπει να σκέφτεται τι λέει ο ιερέας, ακόμη και αν είναι κατανοητή η γλώσσα. Πολύ περισ­σότερο όταν ο χριστιανός βρίσκεται στην κατάσταση που επισημαίνει ο απόστολος Παύλος (Α΄ Κορ. 14,16), δηλαδή να μη μπο­ρεί να πει το αμήν, αφού τίποτε δεν κατά­λαβε από τα λεγόμενα!

Τα Μυστήρια της εκκλησίας και εξηγού­νται και κατανοούνται, όσον αφορά στην προσευχή και τα τελούμενα.

Άγνωστο-Μυστήριο είναι ο τρόπος πα­ρέμβασης του Χριστού δια του Αγίου Πνεύ­ματος, στην μεταβολή των Δώρων της Ευχα­ριστίας ή του Ευχελαίου ή της καθιέρωσης των χειροτονιών ή του Αγιασμού και γενικώς των όποιων Μυστηρίων ή πράξεων.

Ο Χριστός και οι ενέργειές Του είναι υπέρ λόγον. Τα τελούμενα από μας και δι᾿ ημών είναι και πρέπει να είναι στο χώρο της λογι­κής και της κατανόησης. Αλλιώς είναι στον χώρο της μαγείας. Και ο ιερέας, αντί διά­κονος της σωτηρίας των αδελφών, καταντά «ο μάγος της φυλής». Χωρίς τουλάχιστον γνώση-κατανόηση των λεγομένων στην Θ. Ευχαριστία ή τα Μυστήρια, ο δρόμος εί­ναι επικινδύνως ολισθηρός για ένα “μαγι­κό” προσανατολισμό στον οποίον, από μεν τους κληρικούς, θα ισχύει το “ἡ ἰσχύς ἐν τῇ ἀσαφείᾳ”, από δε τους πιστούς, μια αφα­σιακή “συμμετοχή” σε λεγόμενα και τελού­μενα που δεν ζητούν την δική τους μετοχή, παρά μόνον σωματικά, και από των οποί­ων την τελετουργία αναμένεται η σωτηρία! (Γαλάτας 5, 2)

Δεχθείτε λοιπόν αδελφοί τον ατελή κόπο αυτής της προσπάθειας σαν μια έκφραση αγωνίας να στηριχθεί ο λαός του Θεού στην συνειδητότητα ότι η Εκκλησία είναι ο οί­κος του Πατρός του (Πάτερ ημών), μέσα στον οποίο είναι αυτονόητη η απαίτηση να κατανοεί τουλάχιστον τα λεγόμενα, σ’ όποια πνευματική ηλικία και αν ευρίσκεται. Άλλωστε ο κόπος αυτός στόχο και σκοπό έχει, όχι το να γίνει “ιεραποστολικό τρύκ” ή “επικοινωνιακό εφέ”, αλλά υποδομή και συνθήκη καρποφορίας για τους χριστια­νούς που βρίσκονται ήδη μέσα στην Εκ­κλησία . Δεν αυταπατόμαστε ότι με τέτοιες προσπάθειες θα συνάξουμε τα τέκνα του Θεού τα διεσκορπισμένα, αυτό είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, αλλά προσπαθούμε να υπάρξουν συνθήκες “γῆς ἀγαθῆς” (Λουκ. 8,8) ώστε, όσοι θέλουν, να κάνουν “καρπόν, ὅ μέν ἑκατόν, ὅ δέ ἑξήκοντα, ὅ δέ τριάκο­ντα” (Ματθ. 13,8). ΑΜΗΝ

Ας ευχόμεθα, όλοι υπέρ όλων.

Εορτολόγιο

Επειδή νηστεία, όπως είπαμε, σημαίνει φαγητό χωρίς λάδι, ακριβώς γι’ αυτό, στις μεγάλες γιορτές η νηστεία “χαλαρώνει” με κατάλυση οίνου και ελαίου. Αν νηστεία σή­μαινε φαγητό με λάδι, τότε η κατάλυση λα­διού, φυσικά, θα ήταν ανοησία!

Παρακάτω υπάρχει ημερολογιακός κατά­λογος εορτών με κατάλυση, και επισήμανση εορτών στις οποίες γίνεται νηστεία, όποια ημέρα και αν τύχει.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Κατάλυση

1-4

Δωδεκαήμερο Χριστουγέννων

Εις πάντα

5

Παραμονή Θεοφανείων

Νηστεία

6

Τα Άγια Θεοφάνεια

Εις πάντα

7

Σύναξη Ιωάννου του Προδρόμου

Ιχθύος

11

Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου

οίνου & ελαίου

14

Απόδοση Θεοφανείων

»

16

Προσκύνηση αλύσεως Απ. Πέτρου

»

17

Αντωνίου του Μεγάλου

»

18

Αθανασίου και Κυρίλλου

»

20

Ευθυμίου του Μεγάλου

»

22

Τιμοθέου Αποστόλου, Αναστασίου Πέρσου

»

25

Γρηγορίου του Θεολόγου

»

27

Ανακομιδή λειψάνων Ιωάννου του Χρυσοστόμου

»

30

Τριών Ιεραρχών

»

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

2

Υπαπαντή Ιησού Χριστού

Ιχθύος

8

Θεοδώρου του Στρατηλάτου

οίνου & ελαίου

9

Απόδοσις Υπαπαντής

»

10

Χαραλάμπους Ιερομάρτυρος

»

11

Βλασίου Ιερομάρτυρος

»

17

Θεοδώρου του Τήρωνος

»

24

Α' και Β' ευρεσις Τ. Κεφαλής Προδρόμου

»

ΜΑΡΤΙΟΣ

9

Των αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων

»

25

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου

Ιχθύος

26

Σύναξη Αρχαγγέλου Γαβριήλ

οίνου & ελαίου

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

23

Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

οίνου & ελαίου

25

Μάρκου Αποστ. και Ευαγγελιστού

»

30

Ιακώβου Αποστόλου

»

ΜΑΪΟΣ

2

Ανακομ. λειψ. Αθανασίου του Μεγάλου

οίνου & ελαίου

5

Ειρήνης Μεγαλομάρτυρος

»

8

Ιωάννου του Θεολόγου

»

10

Σίμωνος Αποστόλου

»

15

Παχωμίου του Μεγάλου

»

20

Ανακομιδή λειψάνου Αγ. Νικολάου

»

21

Κωνσταντίνου και Ελένης

»

25

Γ΄ Εύρεση της Τ. Κεφαλής Προδρόμου

»

ΙΟΥΝΙΟΣ

8

Ανακομιδή λειψάνου Θεοδώρου Στρατηλάτη

»

11

Βαρθολομαίου και Βαρνάβα Αποστ.

»

19

Ιούδα Αποστόλου

»

24

Γενέθλιο Ιωάννου του Προδρόμου

Ιχθύος

29

Πέτρου και Παύλου

»

30

Η Σύναξη των 12 Αποστόλων

οίνου & ελαίου

ΙΟΥΛΙΟΣ

1

Κοσμά και Δαμιανού Αναργύρων

οίνου & ελαίου

2

Κατάθεση εσθήτος Θεοτόκου

»

7

Κυριακής Μεγαλομάρτυρος

»

11

Ευφημίας Μεγαλομάρτυρος

»

17

Μαρίνης Μεγαλομάρτυρος

»

20

Ήλιου του Θεσβίτου

»

22

Μαρίας της Μαγδαληνής

»

25

Κοίμηση Αγίας Άννης

»

26

Παρασκευής Μεγαλομάρτυρος

»

27

Παντελεήμονος Μεγαλομάρτυρος

»

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

6

Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Ιχθύος

15

Κοίμηση Θεοτόκου

»

16

Αγ. Μανδηλίου

οίνου & ελαίου

21

Θαδδαίου του Αποστόλου

»

23

Απόδοση Κοιμήσεως Θεοτόκου

»

24

Κοσμά του Αιτωλού

»

25

Βαρθολομαίου και Τίτου Αποστόλων

»

29

Αποτομή Κεφ. Ιωάννου του Προδρόμου

Νηστεία

31

Κατάθεση Τιμίας Ζώνης Θεοτόκου

οίνου & ελαίου

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

1

Αρχή της Ινδίκτου, Συμεών Στυλ.

οίνου & ελαίου

6

Ανάμνηση θαύματος Αρχ. Μιχαήλ

»

8

Γενέθλιο Θεοτόκου

Ιχθύος

9

Ιωακείμ και Άννης

οίνου & ελαίου

12

Απόδοση Γενεθλίου Υπερ. Θεοτόκου

»

13

Εγκαίνια Ναού Αναστάσεως

»

14

Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Νηστεία

20

Ευσταθίου και των συν αυτώ

οίνου & ελαίου

23

Σύλληψη Ιωάννου του Προδρόμου

»

26

Μετάσταση Ιωάννου του Θεολόγου

»

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

6

Θωμά του Αποστόλου

οίνου & ελείου

9

Ιακώβου του Αλφαίου

»

18

Λουκά του Ευαγγελιστού

»

23

Ιακώβου του Αδελφοθέου

»

26

Δημητρίου του Μυροβλήτου

»

28

Αγίας Σκέπης

»

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

1

Κοσμά και Δαμιανού των Αναργύρων

»

3

Ανακομιδή λειψάνου Αγ. Μεγ. Γεωργίου

»

8

Σύναξη Αρχ. Μιχαήλ και Γαβριήλ

»

9

Νεκταρίου Πενταπόλεως

»

12

Ιωάννου του Ελεήμονος

»

13

Ιωάννου του Χρυσοστόμου

»

14

Φιλίππου Αποστόλου

Ιχθύος

16

Ματθαίου Αποστόλου και Εύαγγελιστού

οίνου & ελαίου

21

Εισόδια Θεοτόκου

Ιχθύος

25

Αικατερίνης Μεγαλομάρτυρος

οίνου & ελαίου

30

Ανδρέου του Πρωτοκλήτου

»

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

4

Βαρβάρας Μεγ., Ιωάννου Δαμασκηνού

»

5

Σάββα του ηγιασμένου

»

6

Νικολάου Επισκόπου Μύρων

»

9

Σύλληψη Αγίας Άννης μητρός

της Θεοτόκου

»

12

Σπυρίδωνος Τριμυθούντος του θαυμ.

»

15

Ελευθερίου Ιερομάρτυρος

»

17

Δανιήλ Προφήτου, Διονυσίου Ζακύνθου

»

20

Ιγνατίου του Θεοφόρου

»

25

Γέννηση Ιησού Χριστού

Εις πάντα

26-31

Δωδεκαήμερο Χριστουγέννων

»

Η νηστεία της Εκκλησίας

Η νηστεία είναι εντολή του Θεού «συνηλικιῶτις» της ανθρωπότητας.

Το νόημα της νηστείας είναι να μάθουν οι άνθρωποι μέσα στην Εκκλησία, που όλη νηστεύει, την υπακοή στον Χριστό και την πάλη κατά των αμαρτωλών επιθυμιών τους και του διαβόλου.

Νηστεύω βέβαια στο μέτρο που δεν είμαι... «ασθενής και οδοιπόρος». Αλλά γιατί νη­στεύω;

Συγγραφέας: Ζιάκας Θεόδωρος
Περισσότερα...

Προσευχές για το φαγητό

Μικρή επεξήγηση

Γιατί προσευχόμαστε πριν φάμε;

Ένα ερώτημα που τίθεται από μικρούς που αγνοούν και από ενήλικες που δεν έχουν πάρει ικανοποιητική απάντηση.

Το θέλει ο Θεός;

Πρέπει να κάνουμε πάντα προσευχή;

Για να ευλογηθούν οι τροφές;

Όλα αυτά; Κανένα από αυτά; Κάτι άλλο;

Ναι. Κάτι άλλο.

Δεν προσευχόμαστε «κατ’ ἀπαίτησιν» του Θεού! Ούτε γιατί... πρέπει! Δεν είναι θέμα ευλογίας των τροφών!

Προσευχόμαστε πριν φάμε, για να έχου­με πάντα στην ενθύμησή μας ότι, την τροφή που γίνεται εύκολα έκφραση και υπόθεση εγωιστικής χρήσεως, τη δεχόμαστε από τα χέρια του Θεού.

Για να θυμόμαστε πλέον μαζί με την σύγχρονη ψυχανάλυση ότι η καταναλωτική αυταπάτη, ως εγωιστική αυτοκαταξίωση, έχει ήδη περάσει μέσα από τις «πόρτες» της ψυχής μας και ημών των χριστιανών.

Για να θυμόμαστε ότι «παρά Θεοῦ» έρ­χεται «πᾶν δώρημα» και ότι πρέπει να «σω­θούμε» από την αμνησία του Θεού που μας τυραννάει.

Για να θυμόμαστε ότι το μεγαλύτερο χρι­στιανικό Μυστήριο, η Θεία Ευχαριστία, συ­ντίθεται από τις τροφές που μας συντηρούν στην ζωή.

Για να θυμόμαστε ότι ο Χριστός είναι Ζωή και οι χριστιανοί επιθυμούν να λαμβά­νουν από τα χέρια Του την συντήρηση και της βιολογικής ζωής.

Το Μεσημέρι

Πριν το φαγητό

Πατέρα μας επουράνιε, ας αγιασθεί το όνομά Σου, ας έλθει η βασιλεία Σου, ας γί­νει το θέλημά Σου όπως στον ουρανό, έτσι και στην γη.

Δώσε μας σήμερα τον απαραίτητο (για την ζωή μας) άρτο. Συγχώρησε τα αμαρτή­ματά μας όπως και μεις συγχωρούμε των άλλων. Προστάτευσέ μας από δοκιμασίες.

Περιφρούρησέ μας από τον πονηρό.

Γιατί η αληθινή δύναμη και η δόξα είναι δική Σου, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Χριστέ ο Θεός ευλόγησε την τροφή που δεχόμαστε από τα χέρια Σου και τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Μετά το φαγητό

Σ’ ευχαριστούμε, Κύριε Ιησού Χριστέ και Θεέ μας, γιατί μας χόρτασες με τα επί­γεια αγαθά Σου. Μη μας στερήσεις και την επουράνια Βασιλεία Σου. Όπως τότε επι­σκεπτόσουν τους αγίους αποστόλους μετά την Ανάσταση γεμίζοντας την ψυχή τους ει­ρήνη, το ίδιο κάνε και τώρα με μας. Αμήν.

Δι’ ευχών…

Το βράδυ

Πριν το φαγητό

Θα γευθούν τα επίγεια αγαθά Σου όλοι οι φτωχοί και θα χορτάσουν. Θα δοξάσουν τον Κύριο όσοι Τον αναζητούν και η καρ­διά τους θα ευφρανθεί παντοτινά.

Δόξα Πατρί… Και νυν…

Χριστέ ο Θεός ευλόγησε την τροφή που δεχόμαστε από τα χέρια Σου και τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Μετά το φαγητό

Μας γέμισες χαρά Κύριε με τους καρ­πούς των δημιουργημάτων Σου, βιώσαμε την φροντίδα Σου για μας· γέμισε η καρ­διά μας ευφροσύνη. Τώρα ευλόγησέ μας να κοιμηθούμε ειρηνικά με την αίσθηση της δικής Σου παρουσίας. Αμήν.

Δι ευχών…

Εισαγωγικές σκέψεις

για προσωπικές προσευχές

Η προσευχή είναι το μυστήριο της σχέσης του πεπερασμένου ανθρώπου με τον άπειρο Θεό. Μια τέτοια σχέση μόνον έναρξη μπορεί να έχει και πορεία!

Πώς να διανοηθείς κατάληξη και τέρμα;

Είναι λοιπόν η προσευχή η ασφαλέστερη έκφραση της «οικοδομής» της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Αρχίζει· συνεχίζει· και... περατούται (;) όταν συναντηθούν... αδιαμεσολάβητα: «Πρόσωπον προς πρόσω­πον». Τότε η συνάντηση γίνεται μια αιώνια αγκαλιά ευτυχίας όπως λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο (Λουκ. 16, 22).

Μέχρι να γίνει αυτό, ο άνθρωπος εκφρά­ζει την αγάπη του στο αγαπημένο πρόσωπο του Χριστού με την προσευχή, που ουσι­αστικά είναι η χαρούμενη ανταπόκριση σε ένα «ραντεβού» συνειδητοποίησης της σχέ­σεως! Όσο αμεσότερα ανταποκρίνεται στο... «ραντεβού» τόσο περισσότερο αγαπά.

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας λέει: «Την αγάπη σου για τον Θεό θα σου την φα­νερώσει η ώρα της προσευχής...».

Σ’ αυτές τις... «συναντήσεις» ο άνθρω­πος χρειάζεται (όπως και όταν μαθαίνει μουσική) το κείμενο των λόγων προσευχής κάποιου άλλου, προκειμένου να «μάθει» να προσεύχεται. Θέλει όμως και να εκφράζεται στην προσευχή με την ανακουφιστική αμε­σότητα των δικών του λόγων. Νομίζουμε ότι τα παρακάτω κείμενα έχουν τα δεδομένα να λειτουργήσουν προσωπικά. Ας τα εκμε­ταλλευτούμε.

Α

Προσευχή ατομική

Α ξίωσέ με Κύριε να Σε γνωρίσω και να Σε αγαπήσω, όχι διανοητικά από την φυσική ή επίκτητη ευφυΐα μου, αλλά αξίωσέ με, εκεί­νης της γνώσεως που «κλέβει» την όλη μας ύπαρξη από τα αισθητά και την προσηλώνει στην ανέκφραστη θέα του προσώπου Σου.

Αξίωσέ με να ελευθερωθώ από την αυτοθέαση των επιθυμιών μου και της φαντασί­ας μου και να θεωρώ Εσένα Κύριε Σταυρω­μένο, πράγμα που όντως θα με ελευθερώσει από την υποδούλωση στις κατ’ ενέργειαν αμαρτίες και σκέψεις.

Αύξησε μέσα μου την αγάπη για Σένα, ώστε να τρέχω «πίσω από τον έρωτά Σου» ελευθερούμενος από τις εντυπώσεις τούτου του κόσμου.

Δώσε μου να καταλάβω το μέγεθος της ταπεινώσεώς Σου! Πως έζησες στον κόσμο, ως άνθρωπος που έγινες εκ των αιμάτων της Παναγίας Παρθένου, ώστε ενθυμούμενος πάντοτε την ταπείνωσή Σου, να δέχομαι ευ­χαρίστως την ευτέλεια της φύσεώς μου.

Με δύο τρόπους ανέρχεται κανείς στον Σταυρό: Ο ένας με την σταύρωση του σώματος, ο δεύτερος με υπερφυσική εμπειρία. Δεν υποτάσσεται ο νους στο Θεό, αν προηγουμένως δεν υποταγεί σ’ αυτόν το σώμα. Όποιος υποτάσσει τον εαυτό του στο Θεό, υποτάσσονται σ’ αυτόν σχεδόν τα πά­ντα.

Σ’ όποιον όντως γνώρισε τον εαυτό του, σ’ αυτόν δίδεται από τον Θεό η γνώση των πάντων. Όταν η ταπείνωση βασιλεύσει στην ύπαρξή σου, τότε υποτάσσεται σε Σένα η ψυχή σου και μαζί της σου υποτάσσονται τα πάντα, διότι από την ταπείνωση γεννιέται στην ψυχή σου η ειρήνη-δώρο του Θεού.

Όσον δεν υπάρχει ταπείνωση βρίσκεται κανείς σε ταραχή από τα πάθη κι από τις συνθήκες του βίου του. Πράγματι, Θεέ μου, αν δεν ταπεινωθούμε μόνοι μας, δεν παύεις να προσπαθείς, αγαπώντας μας, να μας τα­πεινώσεις! Η πραγματική ταπείνωση είναι γέννημα της σοφίας του Θεού. Και η σοφία γεννιέται από τους πειρασμούς.

Συ, Χριστέ μου, με την φλόγα της επι­θυμίας του προσώπου Σου, «απόστρεψον» την προσοχή μας από αυτόν τον κόσμο μέ­χρις ότου συνειδητοποιήσουμε ακριβώς την αξία του και παύσουμε να δεχόμαστε τις σκιές σαν αλήθεια! Ανακαίνισέ μας και φύ­τευσε στην διάνοιά μας την μελέτη του θα­νάτου, ώστε να καταλάβουμε γιατί ήρθαμε στον κόσμο και πώς θα φύγουμε, καθώς και πώς θα ολοκληρώσουμε το έργο του αγια­σμού μας, στο οποίο μας κάλεσες σε τούτη τη ζωή. Και δώσε να ελπίζουμε στα μεγά­λα και θαυμαστά που μας επιφυλάσσει η αγάπη Σου, όταν θα είμαστε μαζί Σου στην Δευτέρα Σου Παρουσία, τα οποία τώρα υπονοιαζόμαστε με την πίστη στα Μυστήρια που μας έδωσες. Αμήν.

Ισαάκ του Σύρου

Β

Προσευχή ατομική

Κύριε,

Δυσκολεύομαι να αγαπώ αφού μόνο δι­ανοητικά κατάλαβα την εντολή Σου. Και Εσένα δεν σ’ αγαπώ, σε σκέπτομαι! Και η πίστη μου μια ακροβασία διανοητική φα­ντάζει στα μάτια μου. Όλα περνάν από το λογικό μου. Δεν θέλω να είμαι ένα «άμυα­λο καλό ζόμπι». Όμως, Κύριε, δώσε «να Σε καταλάβω» με όλη μου την ύπαρξη, όπως ο Ιακώβ όταν πάλευε μαζί Σου.

Κύριε,

Δυσκολεύομαι να βλέπω πέρα από τον εαυτό μου και ακόμα χειρότερα να αξιο­λογώ τα καλά των αδελφών μου, ίσως για­τί στην καρδιά μου κυριαρχεί η αρρώστια, που με κάνει να βλέπω μόνο τα ομοειδή μου πάθη και στους άλλους, αφού είμαι ασυνή­θιστος στην υγεία.

Κύριε,

Δυσκολεύομαι να τηρώ την εντολή Σου, που είναι μία και «καλύπτει» τα πάντα: Ν’ αγαπώ! Να αγαπώ τους πάντες, βλέποντας στο πρόσωπό τους Εσένα. Βλέποντας το θε­ϊκό στοιχείο, που έδωσες σ’ όλους και φυσι­κά και εκείνοι έχουν. Δεν το γνώρισα επαρ­κώς αυτό το θεϊκό σημάδι, ούτε σε μένα, και φυσικά δεν μπορώ να το αναγνωρίσω ούτε και στους αδελφούς μου. Λύτρωσέ με απ’ αυτή την φρικτή αναπηρία, να μη μπορώ να διαβάσω την θεϊκή Σου σφραγίδα πάνω μου, να μη την βλέπω στους αδελφούς μου, και φυσικά, να μη μπορώ να «περπατήσω» τον δικό Σου δρόμο, που είναι ο δρόμος της Ζωής.

Κύριε,

Δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω την ταπείνωσή Σου να γίνεις άνθρωπος και εξ’ αυτού δεν έχω ταπείνωση και δεν καταφέρ­νω να γίνω άνθρωπος. Μένω ένα άτομο, που διεκδικεί την ασφάλεια του προδιαγεγραμ­μένου, όπως φαντάζεται, κλουβιού του, ενώ Συ μου γυρεύεις να «περιπολώ τους ουρα­νούς».

Σε ικετεύω,

Ελεήμον Κύριε,

Βάλε με τα άγια χέρια Σου πηλό στα τυ­φλά μου μάτια, ώστε να πιστεύω και να αγαπώ με σταδιακά πληρέστερη ενάργεια, για να μπορώ, σε όλα και σε όλους, να βλέ­πω τις ενέργειές Σου τις άκτιστες, και το μεγαλείο των αρετών του Πανάγιου Προ­σώπου Σου, έστω και σκεπασμένο με πάθη δύσμορφα και απεχθή. Κάνε με να μπορώ, όχι απλώς να βλέπω πίσω από τα φαινόμε­να, αλλά να με γοητεύει η έστω και αμυδρή και συνεσκιασμένη παρουσία Σου. Καθ’ ομοίωσίν Σου μας έπλασες Κύριε και μόνον σ’ αυτό τον δρόμο πορευόμενοι μπορούμε να αγαπήσουμε «σαν τον εαυτό μας» τον πλησίον μας, που και αυτός πλάστηκε με τον ίδιο τρόπο.

Δώσε μας αυτή την χάρη.

Ενίσχυσέ μας σ’ αυτό τον δρόμο.

Φώτισέ μας να βλέπουμε παντού

το φως των αρετών Σου.

Γέμισέ μας αγάπη, ώστε να μοιάσουμε σε Σένα, να γίνουμε γνήσια παιδιά Σου και να γευθούμε την ευτυχία της συνύπαρξης με τους αδελφούς μας και Εσένα,

στην αγκαλιά Σου.

ΑΜΗΝ.

Γ

Προσευχή ατομική

Παντοδύναμε Κύριε απομάκρυνε από μένα

κάθε ματαιόδοξη έγνοια,

κάθε επιθυμία να εγκωμιάζομαι,

κάθε αίσθημα σκοτεινής επιθυμίας,

λαιμαργίας, οκνηρίας και πολυτέλειας,

κάθε ορμή θυμού,

κάθε διάθεση για εκδίκηση,

κάθε τάση να εύχομαι το κακό του άλλου

ή να χαίρομαι γι’ αυτό,

κάθε ευχαρίστηση να προκαλώ θυμό,

κάθε ικανοποίηση που θα μπορούσα να νιώ-σω νουθετώντας όποιον βρίσκεται σε θλί­ψη ή δυστυχία.

Κάνε με, Κύριε, καλό, ταπεινό και απαρα­τήρητο,

ήρεμο και ειρηνικό,

φιλάνθρωπο και καλοπροαίρετο,

τρυφερό και ελεήμονα.

Ας υπάρχει σε όλες μου τις πράξεις,

σε όλα μου τα λόγια

και σε όλες μου τις σκέψεις

μια γεύση του Αγίου κι ευλογημένου Πνεύ­ματος Σου.

Δ

Προσευχή ατομική

Κύριε, κάνε με

να μην προσεύχομαι για καταφύγιο από τους κινδύνους,

αλλά μάθε με να τους αντιμετωπίζω άφο­βα.

Κύριε, κάνε με

να μην παρακαλώ για το σταμάτημα του πόνου,

αλλά για να τον «κατακτήσει» η καρδιά μου.

Κύριε, κάνε με

να μην ψάχνω συμμάχους στη μάχη της ζωής,

αλλά να εξαρτώμαι απ’ τη δική Σου μόνο δύναμη.

Κύριε, κάνε με

να μην αγωνιώ με φόβο για τη λύτρωση,

αλλά να ελπίζω και να ’μαι υπομονετικός

για να κερδίσω την ελευθερία μου.

Κύριε, γλύτωσέ με

απ’ τη δειλία μου,

και κάνε με, Κύριε,

να νιώσω το έλεός σου,

και άσε με

να «σφιχτώ πάνω Σου», στην αποτυχία μου.

ΑΜΗΝ.

Προσευχή του καθενός μας

Δος μου την Χάρη Σου, Αγαθέ Κύριε, να μπορώ να θεωρώ τον κόσμο στην πραγ­ματική του αξία, και να στερεωθεί ο νους μου πάνω σ’ αυτό, ώστε να μη μεταβάλλε­ται από τα «λιχνίσματα των πολλών θερι­σμών».

Δος μου την σύνεση να είμαι ευχαριστη­μένος, ακόμα και όταν αναγκαστώ να ζω μόνος, και να μη ποθώ οπωσδήποτε επί­γεια συντροφιά. Δος μου την σύνεση να ελευθερώσω το μυαλό μου απ’ όλες τις υποθέσεις του κόσμου, και ειδικώς να μου είναι απεχθή τα ακούσματα για κοσμικές φαντασίες. Δος μου, μ’ ευχαρίστηση να Σε συλλογιέμαι, με ευλάβεια να ζητάω την βο­ήθειά Σου, και να αφήνομαι πλήρως στο θέλημά Σου.

Δος μου μια ψυχή αγία, Κύριε, που να βλέπει την ομορφιά και την αγνότητα, ώστε να μη τρομάζει βλέποντας το κακό, αλλά να αγωνίζεται να επανορθώνει την κατάσταση. Δώσε μια ψυχή που να μπο­ρεί να αγνοεί την πλήξη, το παράπονο και τον στεναγμό. Μη επιτρέψεις να φροντίζω υπερβολικά το ενοχλητικό «εγώ» μου. Δος μου, Κύριε, την αίσθηση του χιούμορ, ώστε όχι μόνο να είμαι ευτυχισμένος απ’ την ζωή (ανεξαρτήτως από συνθήκες), αλλά και να βοηθώ και τους αδελφούς μου να ωφελού­νται από την ευτυχία.

Δος μου να στηρίζομαι στην ανάπαυση που δίνεις Συ, Κύριε, και με σπουδή να κοπιάζω να Σε αγαπήσω.

Να γνωρίσω σαφώς την δική μου ευτέ­λεια και αθλιότητα, ώστε να ταπεινώνομαι και να τιθασεύω τον εαυτό μου, κάτω από το κραταιό Σου χέρι.

Να θρηνώ για τα παλιά μου αμαρτήμα­τα, που για να καθαριστούν χρειάζεται να υποφέρω υπομονετικά τις αναποδιές και ατυχίες, και να υπομένω με ευχαρίστηση την εδώ κάθαρσή μου, και έτσι να είμαι χαρούμενος και στις συμφορές.

Να απέχω από κούφιες συζητήσεις· από διασκεδάσεις ανώφελες· από χαζοχαρές· και από κούφιους κοσμικούς φίλους, ώστε να βάλω τον «χαμένο στο βουνό» εαυτό μου, στον σωστό δρόμο επιστροφής, και να κερδίσω τον Χριστό.

Να βαδίζω στον στενό δρόμο που οδηγεί στην Ζωή και να σηκώνω τον Σταυρό μου μαζί με τον Χριστό.

Να θυμάμαι το τέρμα της ζωής μου και να έχω πάντα μπροστά στα μάτια μου τον θάνατό μου, ώστε ο θάνατος να μη μου εί­ναι ξένος.

Να προβλέπω και να σκέφτομαι το ενδε­χόμενο και την πιθανότητα χωρισμού από τον Χριστό και αυτοκαταδίκης μου, στην «φωτιά της κόλασης».

Να προσεύχομαι, να έχω συνεχώς κατά νου το Σταυρικό πάθος, που ο Χριστός υπέμεινε για μένα, ώστε να μάθω να συγ­χωρώ και να ζητώ συγχώρηση πριν έρθει ως Κριτής.

Να Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, ακατάπαυ­στα για τις ευεργεσίες Σου, και συγχρόνως να προσπαθώ να «εξαγοράσω» τον χρόνο που έχω χάσει.

Να θεωρώ τέλος τους χειρότερους εχθρούς μου, σαν τους καλύτερους φίλους μου, αφού οι αδελφοί του Ιωσήφ δεν θα του είχαν κάνει τόσο καλό με την αγάπη και την προτίμησή τους, όσο του έκαναν με την μοχθηρία και το μίσος τους.

ΑΜΗΝ.

Προσευχή των ιερέων

Κύριε Ιησού Χριστέ, βοήθησέ με να κατα­λάβω και να δεχθώ, ότι

Είναι καλό, καμιά φορά, να παίρνεις μιαν απόσταση και να κοιτάζεις πίσω σου.

Η Βασιλεία δεν είναι μόνο πέρα απ’ τις προσπάθειές μας, είναι και πέρα από το βλέμμα μας.

Όσο κρατάει η ζωή μας, δεν κατορθώ­νουμε να εκπληρώσουμε παρά ένα μικρό μέρος απ’ αυτό το υπέροχο εγχείρημα που είναι το έργο του Θεού.

Τίποτα απ’ ότι κάνουμε δεν είναι τελει­ωμένο.

Αυτό σημαίνει πως η Βασιλεία βρίσκεται πάντα πέρα από μας.

Καμιά κατάφαση δεν τα λέει όλα όσα μπορεί κανείς να πει.

Καμιά προσευχή δεν εκφράζει πλήρως την πίστη.

Κανένα Πιστεύω δεν φέρνει την τελειό­τητα.

Καμιά ποιμαντική επίσκεψη δεν φέρνει όλες τις λύσεις.

Κανένα πρόγραμμα δεν εκπληρώνει στην εντέλεια την αποστολή της Εκκλησίας.

Κανένας σκοπός ούτε στόχος δεν πετυ­χαίνει την πληρότητα.

Φυτεύουμε σπόρους που μια μέρα θα βλαστήσουν.

Ποτίζουμε τους σπόρους που φυτέψαμε γνωρίζοντας πως άλλοι θα φροντίσουν γι’ αυτούς.

Θέτουμε τα θεμέλια γι’ αυτό που θα εξελιχθεί.

Βάζουμε το προζύμι που θα πολλαπλα­σιάσει τις ικανότητές μας.

Δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα, αλλά ν’ αρχίζουμε μας φέρνει ένα αίσθημα απε­λευθέρωσης.

Αυτό μας δίνει τη δύναμη να κάνουμε κάτι, και να το κάνουμε καλά.

Αυτό μπορεί να μείνει ατέλειωτο, αλλά είναι μια αρχή... ένα βήμα σε μια πορεία.

Μια δυνατότητα ώστε η χάρη του Θεού να μπει και να κάνει το υπόλοιπο.

Μπορεί να μη δούμε ποτέ την ολοκλήρω­σή του, αλλά αυτή είναι η διαφορά ανάμε­σα στον πρωτομάστορα και στον εργάτη.

Είμαστε εργάτες, όχι πρωτομάστορες, υπηρέτες, όχι ο μεσσίας.

Είμαστε οι προφήτες ενός μέλλοντος που δεν μας ανήκει.

Προσευχή για ασθενείς

Κύριε Ιησού Χριστέ,

Εσύ που δημιούργησες από το μηδέν τα σύμπαντα και έπλασες τον άνθρωπο «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσίν Σου» τοποθετώ­ντας τον σε σχέση ευτυχίας μαζί Σου,

Εσύ που δεν απογοητεύτηκες από την αποτυχία του ανθρώπου αλλά από φιλαν­θρωπία έγινες σύμμορφος με την εικόνα των δούλων Σου για να μπορέσουν και πάλι να επικοινωνήσουν μαζί Σου,

Εσύ που από αγάπη για το δημιούργη­μά Σου έφτασες δια του Σταυρού ως τον θάνατο και τον Αδη, καλύπτοντας με τον εαυτό Σου τα πάντα, δίνοντας με την Ανά­στασή Σου την δυνατότητα θεραπείας και ανάστασης σε κάθε άνθρωπο,

Εσύ Δέσποτα, Ιησού Χριστέ, δέξου από μας τους αμαρτωλούς δούλους Σου, την πα­ράκληση αυτή και θεράπευσε ολοκληρωτικά τον (την) δούλο (-η) Σου ...

Συγχώρησε την ανικανότητα και αδυνα­μία μας να κατανοήσουμε το μυστήριο του πόνου και δέξου την οδύνη μας για την κα­τάσταση του (της) αδερφού (-ής) μας, Εσύ που υπέμεινες την οδύνη της Σταύρωσης και του θανάτου.

Συγχώρησε την ολιγοπιστία μας και δέ­ξου την προσευχή της αγωνίας μας για την κατάσταση του (της) αδερφού (-ής) μας, Εσύ που βιώνεις επί του Σταυρού επιθανά­τια αγωνία για κάθε δημιούργημα των χει­ρών Σου ως τη συντέλεια των αιώνων.

Συγχώρεσέ μας που δεν μπορούμε να κα­τανοήσουμε το μυστήριο του θανάτου και δέξου την αγάπη μας για τον (την) αδερφό (-ή) μας και δούλο (-η) Σου ... Εσύ η Όντως Αγάπη, που ζωοποιεί τα σύμπαντα.

Δέξου και συγχώρεσε τις ειλικρινείς ικε­σίες μας, για μακρύτερη παραμονή του (της) αδελφού (-ής) μας σ’ αυτόν τον κόσμο, προκειμένου να ολοκληρώσει όσο τον (την) αφορά την εκπλήρωση του έργου Σου.

Συ ο ίδιος έχεις υποσχεθεί, Κύριε, ότι, όπου μαζευτούν δύο ή τρεις πιστοί στο Όνο­μά Σου, είσαι και Εσύ ανάμεσά τους, προς ευόδωση της παράκλησής τους.

ΑΜΗΝ.

Προσευχή των ηλικιωμένων

Κύριε, γνωρίζεις καλύτερα από μένα ότι με­γαλώνω και κάποια μέρα θα είμαι γέρος.

Απάλλαξέ με από τη θανάσιμη συνήθεια να νομίζω ότι πρέπει να λέω κάτι, για όλα τα θέματα, σε κάθε περίπτωση.

Απάλλαξέ με από την επιθυμία να θέλω να τακτοποιήσω τις υποθέσεις όλων.

Κάνε με συνετό αλλά όχι πληκτικό, βοη­θητικό αλλά όχι καταπιεστικό.

Την συμπυκνωμένη μου «σοφία» φαίνε­ται πως είναι κρίμα να μη την χρησιμοποιώ όλη, αλλά Εσύ γνωρίζεις Κύριε, ότι θέλω να μου μείνουν και μερικοί φίλοι στο τέλος. Κράτησε το μυαλό μου ελεύθερο από την επανάληψη όλων των λεπτομερειών, δώσε μου φτερά για να φτάνω στη ουσία.

Κράτησε κλειστά τα χείλια μου στις πε­ριγραφές των πόνων και των προβλημάτων μου. Αυξάνουν όσο περνούν τα χρόνια και αυξάνει επίσης η γλυκιά επιθυμία να τα περιγράφω. Δεν ζητάω την χάρη να απο­λαμβάνω αφηγήσεις των άλλων για τους πόνους τους, αλλά τουλάχιστον βοήθησέ με να αντέχω με υπομονή τις διηγήσεις.

Δεν τολμώ να ζητήσω βελτιωμένη μνήμη αλλά τουλάχιστον περισσότερη ανοχή και λιγότερη αυτοπεποίθηση όταν η δική μου μνήμη βρίσκεται αντιμέτωπη με την μνήμη των άλλων.

Δίδαξέ μου το θαυμάσιο μάθημα ότι μπορεί κατά καιρούς να κάνω λάθος.

Διατήρησέ με λογικά γλυκό. Δεν θέλω να είμαι «ευσεβής» –πολλοί από αυτούς είναι τόσο ανυπόφοροι– αλλά ένας ανάποδος γέ­ρος αποτελεί το αγλάϊσμα του διαβόλου.

Δώσε μου την ελευθερία να βλέπω τα καλά σε απρόσμενα μέρη και το ταλέντο σε άτομα που δεν το περιμένω. Και δώσε μου, Κύριε, την χάρη να το λέω.

Η Παναγία μητέρα μας

Ζωή και ζωοποιός είναι μόνον ο Χριστός, οι χτύποι της καρδιάς είναι απλώς επιβίω­ση. Αφού λοιπόν Ζωή είναι ο Χριστός, τότε η Παναγία είναι Μητέρα της Ζωής, όπως λέει και το απολυτίκιο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Γέννησε Αυτόν που είναι η όντως Ζωή και γίνεται και για μας "εἴσοδος" εις την Ζωήν. Η αγάπη μας γι’ Αυτήν και συνεπώς η προσευχή μας προς Αυτήν έχει αποδέκτη και στόχο τον Χριστό. Η αξία της Παναγί­ας έγκειται στο ότι κρατά στα χέρια Της τον Χριστό. Από Αυτόν αποχτά αξία. Για Εκείνον μας απασχολεί και μας ενδιαφέρει. Χωρίς τον Χριστό η Παναγία δεν δέχεται την αγάπη μας και την τιμή μας. Υπάρχει εκ του Χριστού. Τιμάται από τον Χριστό. Την αγαπάμε για τον Χριστό, αφού γίνε­ται και μητέρα όλων όσων πιστεύουν στον Χριστό.

Χάριν λοιπόν του Χριστού, έχουμε γι’ Αυτήν μητρική αγάπη και απευθυνόμαστε σ’ Αυτήν ως αγαπημένο μας πρόσωπο.

Η παράκληση είναι παλαιά προσευχή προς Αυτήν, που μπορεί, με το έλεος του Χριστού, να γίνει για μας Παράκλησις (=παρηγορία) στην καθημερινότητα της ζωής μας.

Μικρός Παρακλητικός Κανόνας

στην Υπεραγία Θεοτόκο

ᾠδή α΄

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, πρός σέ καταφεύγω, σωτηρίαν ἐπιζητῶν, Ὦ Μῆτερ τοῦ Λόγου καί Παρθένε, τῶν δυσχερῶν καί δεινῶν με διάσωσον.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Παθῶν με ταράττουσι προσβολαί, πολλῆς ἀθυμίας, ἐμπιπλῶσαί μου τήν ψυχήν, εἰρήνευσον, Κόρη, τῇ γαλήνῃ, τῇ τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ σου, Πανάμωμε.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Σωτῆρα τεκοῦσάν σε καί Θεόν, δυσωπῶ, Παρθένε, λυτρωθῆναί με τῶν δεινῶν, σοί γάρ νῦν προσφεύγων ἀνατείνω, καί τήν ψυ­χήν καί τήν διάνοιαν.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Νοσοῦντα τό σῶμα καί τήν ψυχήν, ἐπισκοπῆς θείας, καί προνοίας τῆς παρά σοῦ, ἀξίωσον, μόνη Θεομῆτορ, ὡς ἀγαθή ἀγαθοῦ τε λοχεύτρια.

ᾠδή γ΄

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Προστασίαν καί σκέπην, ζωῆς ἐμῆς τίθημι, Σέ, Θεογεννῆτορ, Παρθένε, σύ με κυβέρνησον, πρός τόν λιμένα σου, τῶν ἀγαθῶν ἡ αἰτία, τῶν πιστῶν τό στήριγμα, μόνη πανύμνητε.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Ἱκετεύω, Παρθένε, τόν ψυχικόν τάραχον, καί τῆς ἀθυμίας τήν ζάλην, διασκεδάσαι μου, σύ γάρ, Θεόνυμφε, τόν ἀρχηγόν τῆς γαλήνης, τόν Χριστόν ἐκύησας, μόνη πανάχραντε.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Εὐεργέτην τεκοῦσα, τόν τῶν καλῶν αἴτιον, τῆς εὐεργεσίας τόν πλοῦτον, πᾶσιν ἀνάβλυσον, πάντα γάρ δύνασαι, ὡς δυνα­τόν ἐν ἰσχύϊ, τόν Χριστόν κυήσασα, Θεομακάριστε.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Χαλεπαῖς ἀῤῥωστίαις, καί νοσεροῖς πάθεσιν, ἐξεταζομένῳ, Παρθένε, σύ μοι βοήθησον, τῶν ἰαμάτων γάρ, ἀνελλιπῆ σε γινώσκω, θησαυρόν, Πανάμωμε, τόν ἀδαπάνητον.

ᾠδή δ΄

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Τῶν παθῶν μου τόν τάραχον, ἡ τόν κυβερνήτην τεκοῦσα Κύριον, καί τόν κλύδωνα κατεύνασον, τῶν ἐμῶν πταισμάτων, Θεονύμφευτε.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Εὐσπλαγχνίας τήν ἄβυσσον, ἐπικαλουμένῳ τῆς σῆς παράσχου μοι, ἡ τόν εὔσπλαγχνον κυήσασα, καί Σωτῆρα πάντων τῶν ὑμνούντων σε.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Ἀπολαύοντες, Πάναγνε, τῶν σῶν δωρημάτων εὐχαριστήριον, ἀναμέλπομεν ἐφύμνιον, οἱ γινώσκοντές σε Θεομήτορα.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Οἱ ἐλπίδα καί στήριγμα, καί τῆς σωτηρίας τεῖχος ἀκράδαντον, κεκτημένοι σε, Πανύμνητε, δυσχερείας πάσης, ἐκλυτρούμεθα.

ᾠδή ε΄

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Ἔμπλησον, Ἁγνή, εὐφροσύνης τήν καρδίαν μου, τήν σήν ἀκήρατον διδοῦσα χαράν, τῆς εὐφροσύνης, ἡ γεννήσασα τόν αἴτιον.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Λύτρωσαι ἡμᾶς, ἐκ κινδύνων, Θεοτόκε Ἁγνή, ἡ αἰωνίαν τεκοῦσα λύτρωσιν, καί τήν εἰρήνην, τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Λῦσον τήν ἀχλύν, τῶν πταισμάτων μου, Θεόνυμφε, τῷ φωτισμῷ τῆς σῆς λαμπρότητος, ἡ φῶς τεκοῦσα, τό θεῖον καί προαιώνιον.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Ἴασαι Ἁγνή, τῶν παθῶν μου τήν ἀσθένειαν, ἐπισκοπῆς σου ἀξιώσασα, καί τήν ὑγείαν, τῇ πρεσβείᾳ σου παράσχου μοι.

ᾠδή ς΄

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Θανάτου καί τῆς φθορᾶς ὡς ἔσωσεν, ἑαυτόν ἐκδεδωκώς τῷ θανάτῳ, τήν τῇ φθορᾷ καί θανάτῳ μου φύσιν, κατασχεθεῖσαν, Παρθένε, δυσώπησον, τόν Κύριόν σου καί Υἱόν, τῆς ἐχθρῶν κακουργίας με ῥύσασθαι.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Προστάτιν σε τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι, καί φρουράν ἀσφαλεστάτην, Παρθένε, τῶν πειρασμῶν διαλύουσαν ὄχλον, καί ἐπηρείας δαιμόνων ἐλαύνουσαν, καί δέομαι διαπαντός, ἐκ φθορᾶς τῶν παθῶν μου ῥυσθῆναί με.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Ὡς τεῖχος καταφυγῆς κεκτήμεθα, καί ψυχῶν σε παντελῆ σωτηρίαν, καί πλατυσμόν ἐν ταῖς θλίψεσι, Κόρη, καί τῷ φωτί σου ἀεί ἀγαλλόμεθα. Ὦ Δέσποινα, καί νῦν ἡμᾶς, τῶν παθῶν καί κινδύνων διάσωσον.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Ἐν κλίνῃ νῦν ἀσθενῶν κατάκειμαι, καί οὐκ ἔστιν ἴασις τῇ σαρκί μου, ἀλλ’ ἡ Θεόν καί Σωτῆρα τοῦ κόσμου, καί τόν λυτῆρα τῶν νόσων κυήσασα, σοῦ δέομαι τῆς ἀγαθῆς, ἐκ φθορᾶς νοσημάτων ἀνάστησον.

ᾠδή ζ΄

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Τήν ἡμῶν σωτηρίαν, ὡς ἠθέλησας Σῶτερ, οἰκονομήσασθαι, ἐν μήτρᾳ τῆς Παρθένου, κατῴκησας τῷ κόσμῳ, ἣν προστάτιν ἀνέδειξας, Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητός εἶ.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Θελητήν τοῦ ἐλέους, ὃν ἐγέννησας, Μῆτερ ἁγνή δυσώπησον, ῥυσθῆναι τῶν πταισμάτων, ψυχῆς τε μολυσμάτων, τούς ἐν πίστει κραυγάζοντας, Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητός εἶ.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Θησαυρόν σωτηρίας, καί πηγήν ἀφθαρσίας, τήν σέ κυήσασαν, καί πύργον ἀσφαλείας, καί θύραν μετανοίας, τοῖς κραυγάζουσιν ἔδειξας, Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητός εἶ.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Σωμάτων μαλακίας, καί ψυχῶν ἀρρωστίας, Θεογεννήτρια, τῶν πόθῳ προσιόντων, τῇ σκέπῃ σου τῇ θείᾳ, θεραπεύειν ἀξίωσον, ἡ τόν Σωτῆρα Χριστόν, ἡμῖν ἀποτεκοῦσα.

ᾠδή η΄

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Τούς βοηθείας τῆς παρά σοῦ δεομένους, μή παρίδῃς Παρθένε, ὑμνοῦντας, καί ὑπερυψοῦντάς σε, Κόρη, εἰς αἰῶνας.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Τῶν ἰαμάτων τό δαψιλές, ἐπιχέεις τοῖς πιστῶς ὑμνοῦσί σε Παρθένε, καί ὑπερυψοῦσι τόν ἄφραστόν σου τόκον.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Τάς ἀσθενείας μου τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις, καί σαρκός τάς ὀδύνας, Παρθένε, ἵνα σε δοξάζω τήν Κεχαριτωμένην.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Τῶν πειρασμῶν σύ τάς προσβολάς ἐκδιώκεις, καί παθῶν τάς ἐφόδους Παρθένε, ὅθεν σε ὑμνοῦμεν εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾠδή θ΄

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Ῥοήν μου τῶν δακρύων, μή ἀποποιήσῃς, ἡ τόν παντός ἐκ προσώπου πᾶν δάκρυον, ἀφῃρηκότα Παρθένε, Χριστόν κυήσασα.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Χαρᾶς μου τήν καρδίαν, πλήρωσον, Παρθένε, ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τό πλήρωμα, τῆς ἁμαρτίας τήν λύπην, ἐξαφανίσασα.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Λιμήν καί προστασία, τῶν σοί προσφευγόντων, γενοῦ Παρθένε, καί τεῖχος ἀκράδαντον, καταφυγή τε καί σκέπη, καί ἀγαλλίαμα.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Φωτός σου ταῖς ἀκτῖσι, λάμπρυνον, Παρθένε, τό ζοφερόν τῆς ἀγνοίας διώκουσα, τούς εὐσεβῶς Θεοτόκον, σέ καταγγέλλοντας.

Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Κακώσεως ἐν τόπῳ, τῷ τῆς ἀσθενείας, ταπεινωθέντα, Παρθένε, θεράπευσον, ἐξ ἀρρωστίας εἰς ῥῶσιν, μετασκευάζουσα.

Α. Πώς σχηματίστηκαν και τι είναι οι Ενορίες

Ό,τι σήμερα καλούμε ενορία, αναπτύχθηκε σιγά-σιγά. Ξεκινά από την Συναγωγή, τον τόπο της πρώτης λατρευτικής συνάξεως. Ο Λουκάς περιγράφει με κάπως ειδυλλιακά χρώματα την πρώτη κοινότητα:

«Κάθε μέρα συγκεντρώνονταν με ομοψυχία στο ναό, τελούσαν την Θεία Ευχαριστία σε σπίτια, τρώγοντας την τροφή τους γεμάτοι χαρά και με απλότητα στην καρδιά. Δοξολογούσαν τον Θεό, και όλος ο λαός τους εκτιμούσε» (Πρ. 2, 46-47).

Περισσότερα...

Για πάρα πολλούς ανθρώπους η Εκκλησία είναι ένας θεσμός πολύ χρήσιμος… Κάνει τους ανθρώπους καλούς (τι θα πει αυτό άραγε;) και έτσι δεν χρειαζόμαστε την… αστυνομία. Γι’ αυτούς, δηλαδή, η χρησιμότητα της Εκκλησίας έχει κοινωνικό αποτέλεσμα…

Για άλλους πάλι είναι επίσης χρήσιμη αλλά για… πιο σοβαρό λόγο! Η Εκκλησία λένε είναι μια παρηγοριά στις θλίψεις… Είναι απαραίτητη όταν κανείς υποφέρει, καταφεύγει σ αυτή και  μαθαίνει την υπομονή που χρειάζεται (πώς άραγε;).

Για κάποιους τέλος είναι πολύ χρήσιμη… γιατί καλμάρει τον φόβο του θανάτου! Ο θάνατος είναι το χειρότερο απ’ όλα, η Εκκλησία λοιπόν καλμάρει αυτόν τον ανεξέλεγκτο φόβο αφού… εξασφαλίζει εισιτήριο για μεταθανάτια ταξίδια… πρώτης θέσεως!!

Περισσότερα...

Δεκαπενταύγουστος 2019

 

Είμαστε άνθρωποι και οι μεταξύ μας σχέσεις συναπαρτίζονται από την επικοινωνία που γεννάει η συγγένεια του αίματος , η δέσμευση της φιλίας, και η γνωριμία με αξιοσημείωτους ανθρώπους. Δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος μόνος. «Για να ζήσει μόνος θα πρέπει να είναι ή θηρίο ή Θεός» μας λέει ο Αριστοτέλης. Το πρώτο ευτυχώς δεν είμαστε ( ή έστω πρέπει να μη γίνουμε!) το δεύτερο θέλει πολύ "περπάτημα" για να το φτάσουμε και πολλές φορές... κουραζόμαστε απλώς και μόνο με την σκέψη(!) και έτσι... αμφιρρέπουμε (γέρνουμε πότε προς τα εδώ και πότε προς τα εκεί...) σπρώχνοντας τις ημέρες τις ζωής μας.

Περισσότερα...

Μιας και τον απλώσαμε τον τραχανά:

Σχόλιά μου -όσο γίνεται σύντομα- στην επίσημη ομιλία του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου κατά την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα του ΑΠΘ [1]:

1. Ξεκινώ από την τελική παράγραφό του. Πώς κάνει ο επίσκοπος το ντεμπούτο του στην ακαδημαϊκή του ταυτότητα; Κλείνοντας την ομιλία του με α π ο κ λ ε ι σ μ ό της σ υ ζ ή τ η σ η ς περί εκφοράς των κειμένων της θείας λατρείας στη δημοτική! «Εἶναι ἀδύνατος καὶ ἀπαράδεκτος», λέει, « ο ἱ α δ ή π ο τ ε συζήτησις διὰ τὰ λειτουργικὰ κείμενα».

Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τη μεταγλώττιση. Αλλά όχι και απαράδεκτο το να συζητάμε! Το χούι δεν κρύβεται! Είναι γαρ χρόνιος ο εθισμός πλείστων εκκλησιαστικών στον τρόμο της ελευθερίας και στη δίψα τους να μιλούν οι ίδιοι στον δημόσιο χώρο, για να βγάζουν τον σκασμό οι άλλοι! [2].

Συγγραφέας: Παπαθανασίου Θανάσης
Περισσότερα...

Ιούλιος 2019

Όταν δύο αδέρφια μαλώσουν μεταξύ τους και σταματήσουν να επικοινωνούν και να μιλιούνται, έπαψαν να είναι αδέρφια; Φυσικά όχι.

Η συμπεριφορά και η έλλειψη σχέσης μπορεί να αναιρέσει αυτό που δημιουργήθηκε από τον κοινό Πατέρα; Φυσικά όχι.

Ε λοιπόν, το Ευαγγέλιο που βρήκατε κρεμασμένο στην πόρτα του σπιτιού σας αυτές τις μέρες, το κρέμασαν αδέρφια μας με τα οποία... δεν μιλιόμαστε! Το Ευαγγέλιο βεβαίως είναι ένα, και είναι του Θεού (κοινού Πατέρα μας) δεν "ανήκει" παρά μόνο στην Εκκλησία. Γι’ αυτό αφού προσπεράσετε τα περιτυλίγματα που έχει κρατήστε το βιβλίο που είναι η Καινή Διαθήκη. Πρέπει να ομολογήσομε με ειλικρίνεια μετανοίας ότι εμείς οι ορθόδοξοι δεν είμαστε δα και "φανατικοί"(!) μελετητές του Ευαγγελίου! Μπορεί κάποιοι από μας, να σκύβουν κάτω από το Ευαγγέλιο, όταν ο παπάς στην Εκκλησία διαβάζει κάποια περικοπή, όμως δυστυχώς καμιά προσπάθεια δεν κάνουμε το Ευαγγέλιο να μπει στο μυαλό μας, και να φωτίζει τις κρίσεις και τις αξιολογήσεις μας.

Περισσότερα...

Ιούλιος 2019

Ακριβώς το απόγευμα, την περασμένη Πέμπτη, 27 Ιουνίου, χτύπησε η πόρτα, άνοιξα και ήταν δύο κυρίες. Σοκαρίστηκαν από την εμφάνισή μου (είμαι παπάς και φαίνεται...) αλλά απτόητες (και φορώντας το υπηρεσιακό τους χαμόγελο... «Διακονίας στον αγρό»!) μου προσέφεραν την Πρόσκληση 2019 «Η αγάπη δεν χάνεται».

Είχαν να περάσουν από πολλές πόρτες κατ’ εντολήν της «Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρείας Σκοπιά» και δεν μπορούσαν να μείνουν για συζήτηση, έτσι τουλάχιστον είπαν ή προφασίστηκαν. Σκέφτηκα τότε και εγώ να γράψω τις σκέψεις που μου ξανάρθαν στην επιφάνεια του μυαλού μου, από την κατά το παρελθόν ασχολία μου με την... Εταιρεία Σκοπιά, εξ΄ αιτίας ενός φίλου που είχε τότε (1979) γίνει χιλιαστής και είχε φύγει στη Σουηδία προκειμένου να μη υπηρετήσει στον στρατό.

Περισσότερα...

Η αοριστία της «θεολογικής αιτιολόγησης» διαφόρων πνευματικών θεμάτων με το… «λένε οι Πατέρες», έχει καταντήσει ένα passepartoute στα στόματα των Ορθοδόξων, οι οποίοι πιστεύουν ότι η ασαφής επίκληση της Πατερικής αυθεντίας κατατροπώνει πάντα αντιλέγοντα και αντιδιατιθέμενον!

Περισσότερα...

23 Ιουνίου 2019

Το φαινόμενο των τελωνίων

Μία από τις πλέον βασανιστικές πλευρές της ποιμαντικής μου διακονίας, όπως βιώνεται μέσα από τη σχέση μου με το ποίμνιο της ενορίας μου, που εμφανίζεται συχνά κατά την εξομολόγηση ή σε περιπτώσεις πνευματικής συμβουλευτικής, εστιάζεται γύρω από τα ανεξάντλητα ζητήματα της βασκανίας, του ματιάσματος, του εξορκισμού, και πρόσφατα των μετά θάνατον τελωνίων, σταθμών ελέγχου,

Συγγραφέας: Καμπερίδης π.Λάμπρος
Περισσότερα...

Ημερομηνία, 27 Φεβρουαρίου. Έτος, 1846. Τόπος, το Κοινοβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας. Θέμα, οι περίφημοι Corns Laws, δηλαδή οι νόμοι που από το 1815 δεν άφηναν εντελώς ελεύθερη την εισαγωγή τροφίμων και σιτηρών στην χώρα θεσπίζοντας δασμούς και περιορισμούς.

Συγγραφέας: Ιωαννίδης Δ. Γιάννης
Περισσότερα...

(7 χρόνια από τον θάνατο του π. Μελετίου)

Ο πριν τον θάνατόν μας χρόνος

κατατεμαχισμένος, διάσπαρτος

αδύνατο στους φίλους μας να δώσει

τη μορφή μας ακέραιη.

Ο χρόνος ο μετά τον θάνατό μας

σε πανδαισίες τούς συνάζει φιλικές

και τρυφερά με τα θραύσματα της μνήμης τους

ψηφιδωτή συνθέτουν την μορφή μας.

                                                                    Καίτη Χιωτέλλη

                                                                    «Επιστρέφουν»

                                                                    Εκδ. ΕΝ ΠΛΩ, σελ. 105

 

Περισσότερα...

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ 2019

Ένας μεσαιωνικός ύμνος του Rabanus Maurus[1], που έζησε τον ένατο αιώνα και απευθύνεται παρακλητικά στο Πανάγιο Πνεύμα, περιγράφει με όμορφο δυναμισμό την πίστη των Χριστιανών, ότι η αλλαγή στη ζωή μας, η «τροποποίηση» του γονιδιώματός μας (αν μπορεί κάτι τέτοιο να ειπωθεί), η μεταμόρφωσή μας κατά τις εντολές του Χριστού, μπορεί να γίνει ΜΟΝΟΝ αν το Πνεύμα του Θεού «επισκεφθεί τα μυαλά μας»!

Περισσότερα...

Κείμενο δύο δεκαετίες ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

 

Mετάφραση: του Κωνσταντίνου Τσάτσου για την ΕΣΤΙΑ.


 

Ο Ρωμαίος συγκλητικός Μενένιος Άπιος που έζησε στην Ελλάδα επί ρωμαιοκρατίας, έστειλε επιστολή στον ανθύπατο Ατίλιο Νάβιο,

Συγγραφέας: Τσάτσος Κωνσταντίνος
Περισσότερα...

Υποκατηγορίες